üzünü qonağa tutdu – keçək içəri.
Qapını bağladılar. Bu vaxt həyətdə oynayan qəşəng, qarabuğdayı bir qız uşağı hoppana-hoppana onların qarşısına qaçdı:
− Rauf gəldi, Rauf...
Bu Əfqanın qızı idi. Dünən Əfqanın etirafından sonra, yoldaşı ilə vacib lazım olan bir-iki şeyi götürüb Raufla bura gəlmişdilər. Az bir vaxtın içində Raufa öyrəşən balaca Fidan ata-anasının təkidinə baxmayaraq, onu öz adı ilə çağırırdı. Məzəli danışığı da vardı. Rauf da ki, uşaqlara vurğun idi. O ki, qala belə dəcəl və şirin qız uşağı. Ona görə də onu tez-tez dindirir, danışdırır, şirin-şirin sözlərinə ürəkdən gülürdü.
Fidan onlara çatan kimi, Raufun qucağına atılıb, boynuna sarıldı. Rauf bura gəlməmişdən aldığı balaca gəlinciyi ona verdi. Uşağın sevincinin həddi-hüdudu yox idi. Həyətə düşən Əfqan da, həyat yoldaşı da gülümsəyərək bu səhnəni izləyirdilər. Əfqan xəcalətlə dilləndi:
− Rauf, çox sağ ol! Sən kişi adam imişsən.
Rauf boynunu buraxmaq istəməyən qızcığazı yerə qoyub, ciddi tərzdə dilləndi:
− Sadəcə sözümün üstə durdum.
− Bunu unutmayacam, ölənəcən mən sənə borclu.
− Bu sözdən xoşum gəlmir. – Rauf üz-gözünü turşutdu. İlqar hələ də maraqla onlara baxırdı:
− Deməli, razılaşmısız. Məni də başa salın bir.
Rauf əvvəlcə ev yiyəsini təqdim etdi:
− Bu bibim və onun yoldaşıdır. Tanış olun, Əminə xanım, bu da Cəfər dayı.
Qonaq onlarla salamlaşdı. Rauf davam etdi:
− Əfqan da, ailəsi də bu iş yekunlaşana qədər burda məşkunlaşacaqlar.
Əfqan yeganə şahidimizdir.
İlqar heyrətlə ona baxdı:
– Sən hər şeyi bilirdin? – bir az da əsəbləşdi, – məni də aldadırdın,hə?
Rauf ciddiliklə onu sakitləşdirdi:
– İlqar, hər şey başqa cürdür. Bizim əsas işimiz həqiqəti ortaya çıxarmaqdır. Əfqan sənə hər şeyi danışacaq. Amma əvvəl mənim planımla hərəkət edəcəyik...
* * *
Kamran Əliyev öz şəxsi malikanəsində oturub kitab oxuyurdu. Amma fikri oxuduğu kitabda deyil, tamam başqa yerlərdə idi...
Kaş ki, Elçinə bu iş barədə ümumiyyətlə məlumat verməyərdilər. Ürəyinə dammışdı ki, qəbul etməyəcək. Çox da