a ki, böyük məbləğdir. Amma məsələ açılandan sonra başqa əlacları qalmamışdı...Yenidən həmin səhnəni xatırladı... Elçin kinayə ilə ona baxıb “sən ki belə acgöz idin, elə səndən bunu da gözləyərdim” dedi. Sonra da dedi ki, "heç kəsə heç nə demərəm, amma birdəfəlik bütün əlaqələrimiz kəsiləcək." Bu çıxış yolu deyildi. Axı mütləq hamı bu soyuqluğun səbəbilə maraqlanacaqdı. Hərdən əhəmiyyət vermədiyimiz kiçik hadisələr, sonda məhvə gətirib çıxarır. Onları narahat edən də bu olmuşdu. Elçinin bu sirri bir ömür boyu daşıya bilməyəcəyindən qorxmuşdular. Nəysə, özü bais oldu hər şeyə.Telefonun cingiltili melodiyası fikrini dağıtdı. Zəng edən Əfqan idi. Kamran onsuzda bayaqdan eyni səhifəsində dayandığı kitabı nəhayət ki, bir kənara qoyub, telefonu açdı:
− Nə xəbər?
− Salam Kamran müəllim.
− Nə xəbər?!...
− Yaxşı xəbər yoxdu. Hər şey alt-üst olub.
Kamran yerində dikəldi:
− Nə çərənləyirsən?
− Vallah, düz deyirəm. Mənlik heç nə yoxdur. Bu gün o xəfiyyədir,zabitdir, nədir, o oğlan gəlmişdi. İlqar müəllimlə nəsə danışdılar. Sonra da çıxıb getdilər.
Kamran söyüş söydü:
− Sən hansı cəhənnəmdəsən? Nə danışdılar, hara getdilər?
− İlqar müəllimə dedim ki, mən də sizinlə gedim. Dedi,lazım deyil. Kamran müəllim, bura kimin gəldiyindən xəbərləri var.
− Nə? – gözü kəlləsinə çıxdı. – Heç vaxt ola bilməz!
− Mən elə eşitdim.
− Sən hardasan?
− Mən ofisdə qaldım.
− Tez ol, çıx ordan. Mən hara desəm ora gələrsən.
− Oldu.
Kamran gecikmədən Mirəhmədin nömrəsini yığdı. Cəmi üç dəfə səslənən çağrı ona olduqca uzun gəldi. Yumruğunu stola vurub, yenə söydü. Eyni vaxtda telefonda bacanağının səsini eşidildi:
− Alo, Mirəhməd.
− Salam, Kamran. Nolub?
− Mirəhməd, ilişmişik.
− Ə, nə danışırsan?
− Tez ol, yığış. Ona da mütləq xəbər eləməliyik. Ondan xəbərləri var...
− Axı hardan?
− Bilmirəm. O gədədən gözüm su içmirdi. Bilmirəm necə tapıb, hardan bilib.
− Neynəyək bəs?
− Heç nə, aradan çıxırıq. Mən ona xəbər verəcəm. Sən də çıx evdən. Müvəqqəti kənddəki bağa gedək. Oranı heç