a Kamran da qarşılarındakı bu “bədheybət” görünüşlü kişidən çəkinirlər. Kamran mümkün qədər sakit danışmağa çalışdı:
− Razılaşmışdıq ki, 50-50-yə böləcəyik. Amma sözünün üstündə durmursan. Hələ üstünüzdə ölü də var...
Kişi qalın qaşlarını düyünlədi:
− Belə olacağını deməmişdiniz heç biriniz. İşləri korladınınız. Heç bir oğlanı da aradan götürə bilmədiniz.
− Bunun pula dəxli yoxdur! – Mirəhməd əsəbi halda qışqırdı. Kişi sərt baxışlarını onun üzündə gəzdirdi:
− Adam elədim, qudurdun?
Kamran Mirəhmədlə ani baxışdı. Bu kişinin heç xoşuna gəlmədi. İndi onlar üz-üzə yatan canavarlara bənzəyirdilər. Bir-birini parçalamaqdan qorxaraq, ehtiyatla baxışırdılar. Kişi astaca əlini stolun üstündəki tapançaya qoydu. Bacanaqların baxışından xəyanət qoxusu gəlirdi...Kamranla onun əli eyni vaxtda qalxdı, lakin bircə anın səhvi Kamranın alnında qırmızı dəlik açdı. Kişi çox sərrast atıcı idi. Qorxuya düşmüş Mirəhməd tir-tir əsməyə başladı. Stolun üstünə sərələnmiş Kamrana tərəf baxmağa belə cəsarət etmədən, dili dolaşa-dolaşa yalvarmağa başladı:
− Qurban olum, mənə dəymə. Hamısı sənin olsun. Bunu da özüm basdıraram. - Kamranı göstərdi. – Qoy rədd olum, gedim burdan, nə mən səni tanıyıram, nə də sən məni...
Kişi soyuqqalıqla onun sözünü ağzında qoydu:
− Mənə şahid lazım deyil!
İkinci güllənin səsi bağın divarları arasında əks-səda verdi. Silahını əlindən qoymadan, sanki heç nə olmayıbmış kimi ayağa qalxmaq istəyirdi ki, həyətin hasarlarından içəri aşan
maskalı şəxslər onu mühasirəyə aldılar:
− Təslim olun! Silahı atın! Həbs olunursunuz!
Kişi kinayə ilə gülümsəyib, silahı yerə tulladı:
− Bu da axırı...
Həyətin böyük qapısı açıldı. İlqarla Rauf da qrupunun başçısının ardınca içəri daxil oldular. Kişini görən İlqar təəccüblə içini çəkdi:
− Bu ki, ən məşhur mərkəzi bankın sədridir. – bankın adını çəkdi.
Doğrudan da təəccüblü idi. Onun nəyi çatmırdı görəsən? Rauf qaşqabaqla meyidləri göstərdi:
− Bunlar da yeznələriniz.
İlqar onları indi gördü. Kamranın dağılmış beynini