r qızın qolundan tutub, gətirəcəm bu evə.
Rauf dinmədi. Atası təkidlə:
− Özün bil. Gözüm bir qızı tutub, onda sabahdan gedirəm elçiliyə. Susmaq razılıqdır.
− Nə qız?
− Əla bir qızdır, sarışın, hündürboy.
Rauf üz-gözünü turşutdu:
− Sarışın lazım deyil.
− Niyə? Başqası da var... Şabalıdı saçlı, yumrusifət. Onda onlara gedərik. - Raufun uğunduğunu görüb, şəhadət barmağını ona silkələdi. - Ciddi deyirəm, gülmə. Demək ki, razısan.
Rauf ayağa qalxdı, gödəkçəsini götürüb, dəhlizə çıxdı. Orda ucadan səsləndi:
− Bəs olmaz ki, mənim dediyimə gedəsiniz?
Otaqdan ananın çaşqın səsi eşidildi:
− Ay sənə qurban olum!
* * *
Qızıl payızın son ayı idi... Artıq iki ay yarım idi ki, Maya İncəsənət Universitetinin tələbəsi idi. Dərslərə həvəslə hazırlaşır, yaxşı oxuyurdu. Avtoqəzadan sonra aldığı zədələr də tamamilə sağalmışdı. Bu gün onun ad günü idi. Dərsdən icazə alıb evə tez gəlmişdi. Anası demişdi ki, axşam dayıları, xalaları, bibisi qonaq gələcək. Birlikdə 19 yaşını qeyd edəcəklər. Otağına keçib gündəliyini vərəqlədi. Bu gündən təzə gündəlik tutacaqdı. Keçən ilin xatirələrini yazdığı kitabçada daha yer qalmamışdı. Ötən günləri səhifələyib, ötəri baxdı. Bu vaxt Rauf müəllim haqqında yazdıqları fikirlər, əhvalatlar qarşısına çıxdı...O hadisədən sonra, daha hazırlıqdan çıxmışdı. Amma atası Raufun əslində kim olduğunu deyəndə xeyli xəcalət çəkmişdi. Sən demə Mayanın quldur sandığı müəllimi, ehtiyatda olan zabit, həm də çox yaxşı xəfiyyə imiş. Sonradan istəmişdi zəng edib üzr istəsin, amma utanmışdı, həm də qüruruna sığışdırmamışdı. Qapının zəngi çalındı. Yeməyi qarışdıran İradə xanım bərkdən səsləndi:
− Maya, qapı...
Maya tez gündəliyi döşəyin altına qoyub, qapıya cumdu.Qapını açanda təəccübündən və heyrətindən çaşıb qaldı. Gözlənilməz qonaqların gəlişi onu çox heyrətləndirdi.
Gələn Raufun atası Mahir və anası Gülnaz xanım idi. Ailəsində Mayadan başqa heç kəs onları tanımırdı. Gülnaz xanım çaşqın-çaşqın onlara baxan qızı qucaqlayıb öpdü:
− Ad günün mübarək,