İçkisiz
məclisin nə duzu?
Nemət gülümsündü. O bilirdi ki, Əsəd içən deyil. Bu sözləri
də yüngül zarafat naminə, məzəyçün deyir.
—Deyirəm, Nemət müəllim, — o yenə qımışdı: "Nemət
müəllim", — gəlsənə bu köhnə bazara təzə nırx qoyaq. Bir
balaca qədim ənənəni pozaq. Deyirəm o rəhmətlik kişilər
bizdən inciməz, həmi?.. Əslinə qalsa, onların özlərinin də
içməklə araları saz imiş.
15
Əsəd kişi uzun bir əhvalat danışdı, 22-ci ildə 17 yaşında, ilk
dəfə Bakıya gəlməsindən, əhli-kef əmisiylə içki məclisinə
düşməsindən (indiki zabitlər evi var ha, bax onun yerində
restoran idi), ömründə ilk dəfə dilinə araq vurmasından, sonra
da halının xarab olmasından, biabırçılıqdan... Susdu və əlavə
etdi:
—Gəl adama bir azacıq konyak içək. Şirniyyatın malı
konyakdır.
Sürəyya xırda, zərif qədəhlər gətirdi.
—Sağ olaq! Deyirəm gəl içək Sürəyya xanımın sağlığına!
Nemət:
—Sağ olunuz! Sürəyya bacı, sizin sağlığınıza! — dedi və
həyatında ilk dəfə içdi.
İkinci qədəhdən imtina etdi. "Gərək abırlı gedəm" deyə
düşündü.
Amma abajurun işığı o qədər mülayim, ilıq, mehriban, çay o
qədər ətirli, Əsədin çaldırdığı musiqi o qədər həzin idi ki, heç
durub getməyi gəlmirdi.
Əsədgildən çıxanda gec idi. Küçədə dönüb bir də onların
dördgöz pəncərəsinə baxdı. İki pəncərə qaranlıq idi — qızlar
yatmışdılar. İki pəncərə isti pürrəng çay rəngli idi. Onların
ardında musiqi səsləri yumşaq xalçalara hopub itirdi.
Nemət bu pəncərələrə baxdı, baxdı, birdən tramvayın
xırıltısını eşitdi, bildi ki, son tramvaydır, götürüldü, sürüşüb
yıxıldı, tələsik durdu, yenə qaçdı və özünü zorla çatdırıb,
axırıncı vaqonun dal qapısından içəri atıldı.
Tramvay bomboş idi. Nədənsə içəridə işıq da söndürüldü.
Relslər üstündə taq-taq taqqıldayan tramvayın axırıncı
vaqonunda bir Nemət qaldı, bir də pəncərələrdə əks olunan
ulduzlar. Qabaqkı vaqonda konduktor qızla sürücü oğlan bərk
mazaqlaşırdılar. Dünyayi-aləm gözlərində deyildi.
Havada baharın nəfəsi duyulurdu. Yaz gecəsinin nəfəsi.
Bir fikir-hiss