sərindir.
Dadaş:
—Qardaşını tanımıram, — dedi, — ancaq qara Əsgər
cüvəllağının, badalağın biridir. —Bir vaxt Qlavlitdə işləyirdi.
Xaqaninin qəzəlini buraxmırdı ki, necə yəni Tgəlməsən
yandırram bütün dünyanıU. Biz bəyəm podjiqatel voynı —
zadıq?
Mürşüd yenə irişdi:
—Lap düz deyirsiniz, lap düz.
Mürşüd hündürboylu idi. Ancaq bir balaca rütbəli adam
görən kimi elə bil zahirən də kiçilir, cürübbəzləşirdi. Nemət
düşündü ki, yaltaqlıq çox pis şeydir, ancaq uzun-hoqqar
adamın yaltaqlığı lap dəhşətdir.
Zəng çalındı.
Cabbarla Tahirə gəldilər.
Murtuzgil ən azı bir saat gecikəcəkdir. Bir saat onların
gecikmək reqlamenti idi.
Qapı açılanda mətbəxdən otağa iy doldu.
Mürşüd Dadaşa baxdı, hırıldadı və ləzzətlə əlini-əlinə
sürtüb:
—Deyirəm plovu nimçələrə çəkək, — dedi. — Daha gələn
olmaz.
Dadaş aciz-aciz gülümsündü. Hələ Mürşüd yumorunun
çəmini tapa bilməmişdi.
Mənzər:
—Eh, ay kişi, nə plov-plov salmısan, — dedi. — Plova
çağırmayıblar ki, səni.
Nemət düşündü ki, bir az nalayiq çıxır. Dadaş elə bilər ki,
əsas qonaq o deyil, Murtuzgildir. Ona görə də hamı yığışıb
onları gözləyir...
Dadaş doğrudan da, deyəsən, darıxırdı. Deyəsən, Mürşüdün
127
inzibati dəyişikliklər söhbəti onu çox da maraqlandırmamışdı.
Bəlkə də o belə məlumatları daha yüksək dairələrdən alır və
ancaq özünə tay bildiyi adamlarla müzakirə edirdi. Nemət
kişinin başını qatmaq məqsədiylə:
—Dadaş müəllim, — dedi, — maqnitofon almışıq.
Səslərimizi yazmışıq. Qulaq asmaq meyliniz var?
—Hə, nə olar...
Nemət düyməni basdı.
—Hə bir şey deyin.
Tanış sözlər, cümlələr, gülüşlər, çoxdan bələd olduğun
yolun mənzərələri kimi ötüb gedirdi…
…—Demək, mən demək istə...
…—Alyagildə də bundan var...
…—Ne qovori...
…—Bir də mən görsəm ki...
Dadaş:
—Yaxşıdır, — dedi, — çox maraqlıdır.
Qapı döyüldü. Alya, Murtuz və uşaqları gəldilər.
Bikə xala:
—Bu saat gətirərəm, — dedi. — Keçin oturun.
Dadaşla Murtuz tanış oldular.
Murtuz:
—Maqnitofon almısınız? — deyə soruşdu:
Tahirə:
—Bir