r qiyamət sözlər yazıblar. ki, — dedi. — Nemət, qur da,
Alyagil də qulaq assın. .
Nemət: "İlahi, sən saxla", — deyə düşündü.
—Bu saat, — dedi, düyməni basdı.
Öz səsi eşidildi. Sürəyyanın səsi. Birdən yadına düşdü ki,
lentdə yasaq bir söz var: "Murzik" kəlməsi. Saxlamaq olmazdı,
gecdi. Yerini yada salmağa çalışdı. Deməli, Bikə xala
Murtuzgilin maqnitofonunu tərifləyir, onda Karmen deyir:
Murzik. Yaxşı, Bikə xala bəyəm bir yerdə tərifləyir, elə kəlmə
başı deyir də...
128
Elə bu an Karmenin səsi eşidildi:
—Çuvixa v vostorqe ot maqnitofona...
Nemət var səsiylə:
—Murtuz Balayeviç, — deyə çağırdı, — sabah futbola
baxırıq da.
Sürəyya təəccüblə ərinə baxdı.
—Daha niyə qışqırırsan?
Nemət fikirləşdi ki, səbəbini bilsən, sən məndən bərk
çığırardın, səsi maqnitofondan eşidildi:
—Nərgiz, qızım-quzum...
Rahat nəfəs aldı. Qıl körpüsünü salamat keçmişdilər. Heç
kəs bir şey duymadı, başa düşmədi, eşitmədi.
Murtuz:
—Bəs necə ki,— dedi; — mütləq.
Alyayla Tahirə nə barədəsə pıç-pıç edirdilər. Ancaq Alyanın
ayrı-ayrı cümlələri Nemətin qulağına çatırdı:
—Az, ağrım onun ürəyinə, az, bir ağız-burun bəhəm eləyib
gəl görəsən... Gədəni girinc eləyib.
Nemət söhbətin kimdən getdiyini dəqiq bilmirdisə də, başa
düşürdü ki, Alya xanım yenə Spartakın növbəti eşq-məhəbbət
macərasından danışır. 24 yaşlı Spartak əhli-kef oğlanlardan idi,
yaxşı gəzib, dolanıb, yeyib-içən cayıl idi. Atasının "mən ölümsən
ölüylə" bildir birtəhər medinstitutu qurtardı. Vay o xəstənin
halına ki, pənahını Spartaka gətirə! Spartakın bütün fikri-zikri
gününü xoş keçirmək idi. Arvadları qalstuk kimi dəyişirdi.
Murtuz oğlunun bu cəhətinə gizli bir ata qüruruyla göz yumar,
daxilində fərəhlənərdi. "Ot kökü üstə bitər, mən də cavan
olanda arvadlardan qaçıb qurtara bilmirdim".
Alya üzdə Spartakın sərgüzəştlərindən guya bərk narazı idi.
Telefonla Spartaka zəng eləyən-saysız-hesabsız, "cananlara"
kobud cavab verib, dəstəyi asardı. Ancaq Nemət bilirdi ki,
daxildə o da, Murtuzun