i məclisimizə əsl sərkərdə
kimi rəhbərlik eləsin.
Gülüşdülər.
Nemət:
"Bu belə, — deyə düşündü. — Göz dəyməsin, bu bəla da
sovuşdu".
Nemət Murtuzgilin inciməsindən yaman qorxurdu. Özü də
ən pis o idi ki, Murtuzun nədən, haçan və nə səbəbə inciməsini
fələk özü də gəlsə təyin edə bilməzdi. Görürsən adi bir söz, bir
zarafat elə böyük bir incikliyə, kinə-ədavətə səbəb olurdu ki,
Alyagilin ailəsi aylarla küsü saxlayır, Bikə xala isə evin içində
Nemətin gününü göy əsgiyə bürüyürdü. Əsəd rəhmətə
gedəndən bəri Bikə xalanın ən istəkli, ən əziz kürəkəni Murtuz
olmuşdu. Eyni zamanda o, Nemət üçün göz dağı idi. Bəli, belə
bir fövqəladə (yəni elə tez-tez olurdu ki, bir fövqəladəliyi də
qalmamışdı) hadisə baş verən kimi Bikə xala başlayırdı:
"Qızım sənə deyirəm, kürəkənim sən eşit" prinsipiylə görürsən
Nemətin qulağının dibində Sürəyyayla danışırdı: "Getmişdim
bu gün Alyagilə, Murtuzun qanı yaman qaradır, deyir, Bikə, nə
ədəb qalıb, nə ərkan, dünənin lüməyi görürsən elə söz deyir,
qalırsan baxa-baxa, nə böyük tanıyan var, nə kiçik. Saçasaqqala
hörmət eləyən kimdir? Elə tutuquşu kimi bir-iki söz
əzbərləyib, üç-dörd kitab oxuyurlar, elə bilirlər dünyada
bunlardan alim adam yoxdur. Deyir, qoyaydılar onları mənim
ixtiyarıma, verəydim əllərinə lapatkanı, di qaz bu yeri, görüm
necə qazırsan tranşey, bu səninçün kitab oxumaq deyil, arvad
kimi kağız-kuğazla əlləşib cızmaqara eləmək də deyil". Bu
söhbətlər onunla nəticələnirdi ki, Sürəyyanın təkidiylə Nemət
bahalı konyaklardan bir şüşə alıb, yanında da bir qutu şokolad
131
konfeti, gedirdi Murtuzgilə, oturub içir, barışırdılar.
Murtuzun səsi Neməti fikirlərindən ayırdı:
—Etimadınıza görə təşəkkür edirəm. — Nemət fikirləşdi ki,
elə bil seçicilərlə görüşdə nitq irad eləyir. — Mən hərbi
adamam, — boğazını arıtladı, — boş-boş danışmağı sevmirəm.
Hər şeydən əvvəl nizam-intizam, rus demişkən, dissiplina
prevışe vseqo. Kimə söz versəm, gərək, artıq-əskik söz
danışmadan, durub, söz danışsın.