Vəssalam.
Nemətə elə gəldi ki, nitqini "əmri icra edin. Gedə bilərsiniz"
sözləriylə qurtaracaq. Amma Murtuz "vəssalam" kəlməsindən
sonra qıvraq bir hərəkətlə stula çökdü.
Bir an Nemət düşündü ki, xudanəkərdə, əsgər olaydı, özü də
Murtuz Balayeviçin əsgəri. Aman allah. Adama qan uddurardı.
Səhərdən axşamacan şaqqama günün altında o baş-bu başa
qovardı: addımla marş! Raz, dva! Raz, dva!
Mürşüd:
—Müəllim, — dedi, — Murtuz Balayeviç. Müsaidə
etsəydiniz... Bir—iki kəlmə... hi, hi, hi...
Murtuz ötkəm səslə:
—Edirəm, — dedi. — Danış, görüm nə deyirsən?
Mürşüd Molla Nəsrəddindən başladı. Nemət nə qədər cəhd
edirdisə də, diqqətini toplaya bilmirdi. Beynindən nə qədər
çıxarmaq istəyirdisə, bu yaxınlarda aldığı gözlənilməz bir
məlumatı unuda bilmirdi. İki-üç həftə bundan qabaq Sürəyya
böyük bir sirr kimi Nemətə xəbər verdi ki, Alyanın dediyinə
görə, Murtuz Balayeviç şerlə beş pərdəlik bir pyes yazıb.
Babək üsyanı haqqında. Bu xəbəri alanda Nemət qarnını tutub
uzun müddət sakit ola bilmədi. Sürəyya tutulan kimi oldu:
"Başa düşmürəm, burda gülməli nə var?" — dedi. Nemət
boğula-boğula: "Murtuz Balayeviç, pyes yazıb... şerlə" — dedi
və qəşş edəcək hala düşdü. İndi də bu məlumatı yada salıb
pıqqıldayıb gülməkdən özünü güclə saxlayırdı. Xoşbəxtlikdən
Mürşüd Molla Nəsrəddin əhvalatını danışıb qurtardı, hamı
gülüşdü və Nemət fürsətdən istifadə edib ürəkdən bir qəhqəhə
132
çəkdi. Onun bu boyat lətifəyə belə bərk gülməsi deyəsən
Murşüdün özünü də təəccübləndirdi. Mürşüd bir an dayanıb
sözünə davam elədi:
—Hə, indi zarafat bir yana qalsın, birinci dəfədir ki, Dadaş
Mamedoviçlə bir məclisdəyik, amma necə deyərlər, ürəkdən
ürəyə yollar görünür. Yəni, Dadaş Mamedoviçi çoxdan
tanıyırdım. Nemətdən onun haqqında çox eşitmişdim, bilirdim
ki, bizim bu qonşu qağanı alıb qanadının altına. Amma Dadaş
Mamedoviç, onu deyim ki, yəni özünüz də məndən yaxşı
bilirsiniz bizim bu Nemət ayrı oğlandır, sizin xətrinizi mən
bilirəm necə istəyir. Bir Dadaş Mamedoviç