ç deyəndə beş eşidir,
sizdən danışanda, vallah, ağzına çullu dovşan sığmır. Deyir,
Mürşüd, sən hələ o kişini tanımırsan, belə deməknən qurtaran
deyil e, gərək Dadaş Mamedoviçlə özün oturub-durasan ki, bu
adamın necə adam olduğunu dərk eləyə biləsən lazımınca. Elə
bil onunçün deyiblər ki, çelovek - eto zvuçit qordo.
Nemət fikirləşdi ki, görəsən bu büllur qrafinin qiyməti
neçədir? Görəsən Sürəyyaya söz versə ki, lap bu qrafinin cüt
ekizindən tapıb alar, onda bu stolun üstündəki qrafini
Mürşüdün başına vurmaq olarmı? Yox, içindəki çaxır süfrəyə
tökülər, qiyamət qopar. Ağ süfrədən çaxır ləkəsi getmir, gərək
üstünə dərhal duz səpəsən. Amma onda da tamam təmizlənmir.
Bəs persol necə? Görəsən persol ləkəni tamam aparırmı?
Mürşüdün uzaqlaşmış səsi yenə yaxınlaşdı:
—Hə, onu deyirəm axı, mən Dadaş Mamedoviçi çoxdan
tanıyıram, hərçənd o məni tanımırdı, biz balaca adamıq, həkim
babayıq. Ancaq, Dadaş Mamedoviç, bilirsiniz də, məsəl var,
dağın dağa işi düşməz, adamın adama işi düşər. Məsəl var:
arvadın pisdi, boşa getsin, hə, arvad, sən qulağını yum görək
(ümumi gülüş), dişin ağrıyır, çək qurtar. İndi, allah eləməmiş,
şər deməsən, xeyir gəlməz. İşdi-şayəd Dadaş Mamedoviç,
dişiniz ağrısa eləsə, bax bu lələşiniz qulluğunuzda hazır, haçan
istəsəniz, necə diş istəsəniz, səhər, axşam, gecə, bahar, yay, qış,
payız...
133
Nemət düşündü ki, bu, lütfkarlığın ən yeni və orijinal
formalarındandır: dişin ağrısın, gətir çəkim.
Mürşüd qədəhini Dadaşa tərəf uzatdı:
—Sağ olun, Dadaş Mamedoviç, sizin sağlığınıza.
—Sağ ol, əziz olasan, çox sağ olun, hamınız, sağ olun.
Sonra növbəylə, Cabbargilin, Mürşüdgilin, Nemətgilin
sağlığına içdilər. Allahverdisi arvadlara, uşaqlara. Ayrıca Bikə
xalanın sağlığına içdilər, dedilər ki, yeməklər qiyamətdir.
Sonra Nemət durdu:
—İçək tamadanın sağlığına, — dedi. Uzun-uzadı nə isə
danışdı. Nə danışdığını özü də bilmirdi. Bircə fikrində onu
tutmuşdu ki, mümkün qədər təmtəraqlı danışsın. "İnsanlıq,
vüsət, zəka, istiqbal,