n kimi yuxuya getdi. Bu gün çox
yorulmuşdu. Çox da həyəcan keçirmişdi.
Qızlar da yatdılar. Bikə xala da. Sürəyya da.
Gecənin bir yarısında elə bil kimsə qəfilcə Neməti oyatdı.
Gözlərini açdı. Gördü ki, kefliliyi də keçib. Tamam ayıq idi.
Tamam da oyaq. Yuxusuzluğa alışmış bir adam təcrübəsiylə
dərhal başa düşdü ki, təzədən çətin yata.
Elə bil kimsə onu oyatmış və beynini fikirlə doldurmuşdu.
Yaman da yanğısı vardı. Durub su içdi.
Fikirlərini qovmaq istədi. Divara təraf çevrildi. Əlini
xəritəyə çəkdi: Ağcatau, Sasık göl, Ağcal...
Amma fikirlər qayıtdı. Onları dağıtdı. Yenə qayıtdılar.
Yenə. Yenə...
Dünən səhərdən bəri başında oyanan fikirlər elə bil yenidən
rəsm-keçidə gəlmişdi.
135
Əvvəlcə atası haqqında düşünməyə başladı. Düşündü ki,
bax, anam deyirdi atanın Samuxda yaman hörməti vardı. Evlər
tikmişdi, yol çəkdirmişdi. Sonra düşündü ki, Samux indi
Mingəçevir dənizinin dibindədir. Evləri, yolları, hamısı...
Bəs Samuxda yaşayan adamlar? O adamlar ki, atası onların
hörmətini qazanmışdı? Hərəsi bir yana dağılıb. Bəlkə atasının
surətini, xatirəsini, bağışlanmış fotoşəkillər kimi, hərəsi bir
tərəfə aparıb. Bəlkə də...
Sonra hardansa beynində qafiyələr dolaşmağa başladı: azsa,
pozsa, yazsa...
Sonra nədənsə pəncərənin axar-baxarı haqqında düşünməyə
başladı: Qız qalasının təpəsi, Akademiyanın təzə binası. Bank,
dəyirman.
Sonra marşrutlu avtobus haqqında dünənki fikirlərini
xatırladı.
Sonra qulaqlarında maqintofon yazıları canlandı:
"Bir də mən görsəm ki..." — bu cümlə nəbz kimi beynində
döyünməyə başladı.
O biri otaqda saat üç dəfə vurdu və qəfilcə bir an içində
Nemət hər şeyi başa düşdü.
Fikirləri durulub aydınlaşdı və Nemət hər şeyi birdən anladı.
Anladı ki, pəncərənin axar-baxarı nə qədər cazibəli,
mənzərəli, gözəl olsa da, o, Nemət bu görünüşə nifrət edir.
Nifrət edir, çünki o, bu mənzərəyə məhkumdur. Ömürlük
məhkumdur. Heç bir zaman bu pəncərə, qatar pəncərəsi kimi
hərəkətə gəlib dəyişməyəcəkdir. Bu pəncərəni xalça kimi