dörd
mismarla onun həyatına mıxlayıblar. Ömrü boyu o bu
pəncərədən baxıb Qız qalasının təpəsini, Akademiyanın yeni
binasını, bankı, dəyirmanı görəcək.
Adam öz həyatını qadını atan kimi ata bilmir, insan öz
həyatını axıracan yaşamalıdır. Həyat yükünü axıracan
daşımalıdır...
Nemət dəhşət içində anladı ki, bir də onun həyatında heç bir
vaxt heç bir şey olmayacaqdır. Nə ürkək, duyğuların
136
nigaranlığı, nə gözləmə, nə aldanış, nə ümid, nə bahar gecəsi
son tramvayın pəncərəsində diksinən ulduzlar...
O, həyatını, gündə oynadığı rolundan bıqmış bir aktyor
kimi, qatarlara qoşulub dəyişməz relslərlə gedən parovoz kimi
son mənzilə, son pərdəyə, son dayanağa, son sükuta
çatdırmalıdır. Son qaranlığa, son səsin susduğu yerə..,
O qanunların, qadağaların, normaların əsiridir.
Onları poza bilməz.
Poza bilməz, aza bilməz. Aha, indi tapdı ki, bu qafiyə
hardandır. Yazıq, biçarə, zavallı marşrutlu avtobus!
Pozsa, azsa, yazsa...
Yazılana pozu yoxdur. Bunu bayaq kim dedi? Bayaq yox,
dünən. Dadaş dedi, hə, bir də yadımdadır, vaxtilə Bikə xala
demişdi.
Dünən Karmen də nə isə buna bənzər, bir şey deyirdi, hə,
dedi ki, yazılıb, pozulmayacaq. Nə pozulmayacaq? Hə,
maqnitofon yazısı...
—Hə, bir şey deyin…
—Demək, mən demək istə...
Bir dənə söz, bir dənə hərf dəyişə bilməz. Donub qalıb.
—Bir də mən görsəm ki…
Heç kəs bilmir ki, bir də sən görsən ki... nə edəcəksən?
Sabah yenə yığışıb bu yazıya qulaq asacaqlar. Sabah
olmasın, birisi gün olsun. Ya bir həftə sonra. Yenə qulaq
asacaqlar. Hamısı — özləri də, qonşuları da, qohumları da,
Mürşüd, Mənzər, Tahirə, Caboş, Alya...
Sabah da qulaq asacaqlar. Hə, hə, lap yəqin bil. Biri gün də,
o biri gün də.
Hər gün Bikə xala təkrar edəcək ki, Alyagilin maqnitofonu
iki dəfə böyükdür. Hər gün Karmen rişxənd edəcək ki, Nemət
"zadrıpannıy" maqnitofon alıb, hər gün Sürəyya ona
acıqlanacaq və hər gün də sonda Nemət bir də mən görsəm ki,
— deyə kimisə hədələyərək, sözünü yarımçıq qoyub sükut,
səssizlik uçurumuna