a yıxılacaq.
137
Heç kəs də heç bir vaxt bilməyəcək ki, Nemət bir də görsə
nə olacaq... Nə olacaq? Heç nə, hədəsiz hədə...
Sabah, biri gün o, birisi gün. Ay keçəcək, il keçəcək.
Heç nə dəyişməyəcək, ilahi, heç nə, heç bir şey.
İyirmi-otuz il sonra Nemət qocalıb öləcək. Ancaq ölənə
qədər həyatında heç bir dəyişiklik olmayacaq. Arvadı. Üç qızı.
Eyni qohumlar. İş yoldaşları, qonşular. Eyni söhbətlər,
zarafatlar, qayğılar, təlaşlar. Eyni məclislər, tostlar...
Eyni pəncərə. Eyni avtobus. Eyni yazı...
Bir də mən görsəm ki...
Yazılana pozu yoxdur. Vəssalam. Qurtardı. Kitab bağlandı.
Nöqtə.
Nöqtə? Bəlkə vergüllü nöqtə? Daha doğrusu, nöqtəli vergül?
Bəlkə dalı var, izahı var...
Bir də mən görsəm ki... Nə görsən, ay yazıq? Nə görmüsən?
Nə görəcəksən? Görsən nə edəcəksən? Heç nə...
Yazılana pozu yoxdur.
Yaxşı, bəsdir, yat getsin, Nemət. Sabah tezdən işə
gedəcəksən. Yüzə qədər say: yuxuya gedəcəksən. Ya da yum
gözlərini, təsəvvür elə ki, yolla gedirsən, gedirsən, gedirsən bir
də görəcəksən yatdın. Əsas yuxulamaqdır. Adam yuxuda
olanda vaxt məfhumu yox olur. Yatırsan, yuxu səni hoppadan
götürüb qoyur səhərə. Vəssalam. Yaxşı, yataq. Bir, iki, üç,
dörd, beş, altı...
Təhminə! Təhminə? O hardan yadıma düşdü? O hardan
gəlib çıxdı? Hardan gəlib düşdü bu obraz, durdu gözlərimin
qabağında? Dümdüz uzun qıçlı. Qara saçları şəlalə kimi
çiyinlərinə axmış. Dişləri tən bir boyda — qarğıdalı dənələri.
Gözləri... Nə rəngdəydi Təhminənin gözləri? Qara? Qonur?
Göy? Yaşıl? Yox, yaşıl deyildi. Göy, şabalıdı, qara, qonur?
Göy? Yaşıl? Yox, yaşıl deyildi. Nə rəng idi? Nə cür olub ki,
indiyəcən diqqət eləməmişəm? Doğrudan qəribədir. Yaxşı, yat,
Nemət, sabah işdə fikir verərsən. Yox, qəribədir. Nə rəngdir
axı, qara, qonur, şabalıdı? Bəli də, indi də beyninə bu düşdü?
138
Bu gecə vaxtı hardan öyrənəcəksən? Görəsən kim bilər bunu?
Dadaş. Zəng eləyəsən, Dadaşdan soruşasan. Neməti gülmək
tutdu. Pis olmaz. Gecə saat üçdə zəng eləyib Dadaşı yuxudan
oyadasan: