s qəfil külək kimi Nemətin içində qopdu, bayraq
kimi qəlbində dalğalandı: birdən-birə dərk etdi ki, Sürəyyaya
16
aşiq olub. Bu kəşf damardakı qan kimi təpədən topuğacan içini
dolaşdı, dövran etdi, qızdırdı. İçində nə isə uçub dağıldı.
Düşündü, anladı ki, bu, hədər, ümidsiz, gümansız bir sevgidir.
Nə əvvəli var, nə axırı. Sürəyya onunçun əbədiyyən
çatılmazdır. Və bu fikrin mütləqliyi xəstə bir ehtiras kimi onu
daha da gözərtdi, qövr etdirdi, elə bil qəlbinə, beyninə bir qom
qor atdılar.
Kədərlənmədi. İlıq, titrək, nigaran bir duyğu bütün varlığını
limhəlim doldurmuşdu. Elə bil tramvay silkələndikcə o bu hissin
bir giləsinin, bir damcısının dağılacağından qorxurdu.
Tramvay relslərdə çaqqaçuruq atlandıqca pəncərələrdə
ulduzlar diksinirdi...
O gecə dar daxmasına getmədi. Səhərəcən küçələri
hadırladı. Səhərəcən Sürəyya da onunlaydı.
Aman allah! Elə bil bütün bunlar dünən olmuşdu. Ya da min
il bundan qabaq. İndi, on il sonra o mart gecəsinin uzaq ürkək
xatirələrini düşündükcə Nemət gülümsünürdü.
Həyat qəribə gözlənilməzliklərlə doludur. On il bundan
qabaq, o mart gecəsi Nemətə ömrünün bax bu gününü, 65-ci il
5 iyun gününü danışsaydılar, inanmazdı.
Bu gün səhərdən bəri baş vermiş ən adi, xırda hadisələr—
Sürəyyanın onu yuxudan oyatması, qarşı-qarşıya oturub çay
içmələri, qəndqabını bir-birinə ötürmələri, evdən çıxarkən
sağollaşmaları — bütün bunlar hamısı on il bundan qabaq
Nemətə mümkünsüz bir xülya, çatılmaz bir röya kimi
görünürdü. Doğrudan belədir e... .
Bu fikirdən başqa bir xoş ümid də doğdu. Bəlkə on il sonra
həyatında olacaqları da bu gün heç təsəvvürünə gətirə bilmir.
Nemət ən gizli arzularını, quyular dibində gizlətdiklərini, heç
bir zaman həyata keçəcəyinə inanmadıqlarını yada salmağa
çalışdı. Yadına saldı, düşündü, güldü. Yəni doğrudan bir vaxt
gələcək bütün bunlar reallığa, oluya çevriləcək? Çətin ağlı
kəsir. Amma məgər on il bundan qabaq bu günümü
danışsaydılar, inanardım? Yox. Deməli...
17
Deməli, hər şey ola