bağışlayın, Dadaş müəllim, sizə bir sualım var:
Təhminənin gözləri nə rəngdədir? Təsəvvür edirəm Dadaşın
sir-sifətini: Dadaş tuman-köynəkdə yuxudan avara olunub,
telefonla şöbəsinin bir işçisi Nemətə başqa işçisi Təhminənin
gözləri haqqında məlumat verir. Nə səhnədir! Doğrudan nə
olardı, indi götürüb Dadaşa zəng edəsən?! Eh, nə boş-boş
danışırsan, heç eləyərsən? Niyə eləmirəm? Ay elədin ha!
Vallah, dəli şeytan deyir, dur elə. Ay elədin ha! Yaxşı. Nemət,
yat. Hə, nə oldu, əzizim, deyirəm axı, sən dəli şeytanın sözüylə
durub-oturan oğlanlardan deyilsən. Sən həmişə ağıllı şöbə
müdirinin qoyduğu qayda-qanunlarla yaşayan oğlansan. Elə bu
tutduğun yolnan da get. İşin yaxşı olar. Deməli, belə? Yaxşı,
baxarıq.
Nemət ayağa durdu. Gecə məstlərini geydi, pijamasını
düymələdi, dəhlizə çıxdı. Telefonun dəstəyini qaldırdı. Vaxt
gec olduğundan, telefondan dərhal aydın "zummer" eşidildi.
Nemət özünə belə qəribə görünən bir etinasızlıqla Dadaşın
nömrəsini yığdı. "Beş siqnal gözləyəcəyəm, cavab çıxmasa
asacam". Dördüncü siqnaldan sonra Dadaşın səsi gəldi:
—Allo!
Səs yuxulu səs deyildi. Həmişəki aydın, təmkinli səs idi.
Nemət bir an susdu, sonra cəld:
—Mənəm. Nemətdi, — dedi. Daha geriyə yol yox idi.
—Buyur, Nemət.
—Bağışlayın. Dadaş müəllim, sizi yuxudan oyatdım.
—Yox, yox, yatmamışdım, işləyirdim.
Birdən-birə Nemət özünü aciz və miskin hiss etdi. Yatmış
bir mötəbəri gecə saat üçdə yuxudan oyadıb qəribə sual vermək
ürək istəyirdi! Amma gecənin bu vaxtında oturub işləyən bir
adamı belə axmaq bir sualla işindən ayırmaq yüngüllük idi,
uşaqlıq idi, sataşmaq idi. "Təcili surətdə ayrı bir bəhanə tapıb
139
işin içindən çıxmaq lazımdır".
—Dadaş müəllim, sizdən bir şey soruşmaq istəyirəm. —
Bunu vaxt qazanmaq üçün dedi.
—Buyur.
"Aha, tapdı".
—Dadaş müəllim, mən belə şeylərdə yaman vasvasıyam.
Yata bilmirəm. Sabaha qədər yerimdə qovrulacaqdım. Siz
allah, bir məni sakit eləyin. İnciyib eləmədiniz ki?.. Bizim bu
qonşu, Mürşüd bir az şitlik edirdi.