. Murtuz Balayeviç də bir az
kobud adamdır... Deyirəm bəlkə...
Dadaş onun sözünü yarımçıq qoydu:
—Yox, yox, nə danışırsan, Nemət, dəli olma. Hər şey lap
əla idi. Niyə inciyirəm? Adamlar cürbəcürdür. Hərəsinin öz
duzu, öz ləzzəti var. Elə adamlar olmasaydı, həyat maraqsız
olardı. Sən lap arxayın ol. Rahat get yat. Gecən xeyrə qalsın,
— cavab gözləməmiş dəstəyi yerə qoydu.
"Vəssalam, Nemət müəllim. Bu da sənin qiyamın. Bu da
sənin meydan oxumağın. Bu meydan oxumaq olmadı, meydan
sulamaq oldu. Qiyam olmadı, mütiliyinin yeni ifrat bir təsdiqi
oldu. Di get yat. Eşitmədinmi, Dadaş sənə rüsxət verdi. Yat".
Nemət otağa keçib qaranlıqda pencəyini tapdı, cibindən
siqaret çıxarıb iki qullab vurdu, dəhlizə qayıtdı. Telefonun,
dəstəyini qaldırıb nömrəni yığdı. Du, du, du...
—Bəli, — Dadaşın səsi yenə də sakit və təmkinli idi.
—Mənəm, Nemətdir.
—Eşidirəm.
—Dadaş müəllim, sizdən bir şey soruşmaq istəyirəm.
Təhminənin gözləri nə rəngdədir? — birnəfəsə dedi.
Dəstək sükuta qərq oldu. "Hə, elə olarsan, müəllim.
Deyəsən söz boğazında qaldı. Bir udqun görək. Hə, indi cavab
ver. Həmişəki tək sakit və təmkinlə gecə saat dördə iyirmi
dəqiqə işləmiş işçin Nemətə, işçin Təhminənin gözlərini rəngi
barəsində məlumat ver görüm".
—Nemət, — səs əvvəlki kimi sakit idi, — deyəsən, biz
140
gedəndən sonra xəlvətə salıb təkbaşına içmisən.
Nemət bu sözlərin mənasını da, Dadaşın sakitliyinin
səbəbini də anladı. Bu vəziyyət Dadaşçün qəribə, qeyri-adi bir
şey deyildi. Ömrü boyu Dadaş elə növbənöv qəribəliklər
görmüşdü ki, Nemətin əcaib sualı onu təəccübə gətirib
halından çıxarda bilməzdi. Sualın vaxtına — gecə saat dördün
yarısına gəldikdə isə, buna da vərdişli idi: Məmməd Nəsirin
vizitləri də təxminən gecənin bu radələrində olurdu. "Bizdən
sonra xəlvətə salıb içmisən". Dadaş, Nemətə Məmməd Nəsir
kimi baxırdı. Əlbəttə, Nemət Məmməd Nəsir deyil, ağlı,
dərrakəsi var. Həm də ailəsi, arvadı qoymaz. Amma ömründə
bir gecə Məmmədnəsirlik edirsə, dünya dağılmaz.