Dadaş
təmkinlə və çox soyuq:
—Nemət, get yat, — dedi, — gecdir. Yaxşıca əl-üzunü yu,
sonra yat.
—Dadaş müəllim, əgər elə bilirsiz ki, mən sərxoşam, çox
səhv edirsiniz. Əgər məni təzə başlayan Məmməd Nəsir hesab
edirsinizsə, yenə də səhviniz var. Mən tamamilə ayığam.
Axşam da az içmişdim. Sizdən sonra da dilimə vurmamışam.
Mən bircə sizdən onu bilmək istəyirəm ki, Təhminənin gözləri
nə rəngdədir.
Dadaş kəskin və sərt bir ədayla:
—Nə demək istəyirsən? — dedi.
—Heç nə. Bircə Təhminənin gözlərinin rangini bilmək
istəyirəm.
Dadaş daha da sərt və əsəbi bir tərzdə:
—Bu sualı mənə niyə verirsən? — dedi.
"Aha, deyəsən özündən çıxırsan. O mötəbərlik maskan
yerindən oynayır. Kişisən, bir kəlmə sərt söz de, cavabını elə
verim ki, ölənəcən yadından çıxmasın. İstəmirəm sənin
müqaviləni, avansını da. Mən elə kişinin oğlu deyiləm ki, sən
mənə atalıq eləyəsən. Hə, de görüm, bir söz de..."
Dadaş heç nə demədi. Ancaq birdən-birə güldü. Bərkdən
güldü. Bəlkə ondakı yumor hissi əsəblərinə və hirsinə üstün
141
gəldi və o, vəziyyətin komizmini dərk etdi. Ya da özünü ələ ala
bildi, kinini içəri salıb, bu qəribə söhbəti zarafata çevirmək
istədi.
—Bilirsən nə var, Nemət, — dedi, — zəng elə özündən
soruş.
"Bu adam sabun kimidir, — deyə Nemət düşündü. — Onu
tutmaq mümkün deyil. Sürüşüb əlindən çıxacaq".
—Telefon nömrəsini bilmirəm.
Dadaş əvvəlki kimi sakit və təmkinlə Tahminəgilin telefon
nömrəsini dedi.
—Çox sağ olun. Bağışlayın zəhmət verdim.
—Xoşdur. — Ani bir sükutdan sonra əlavə etdi: — Mən gec
yatıram. İşçilərdən hansı birinin gözləri, ya burnu haqqında
məlumat lazım olsa, utanma, zəng elə. Xudahafiz.
Dəstəyi hər ikisi eyni vaxtda asdı. Nemət öz-özünə: "Bir:
sıfır, Dadaşın xeyrinə" — dedi.
Təhminənin telefonu uzun zaman cavab vermirdi. Nemət
uzun siqnallara qulaq asır, Təhminənin yatdığını anlayır, ancaq
dəstəyi asmırdı. "Səhərə qədər gözləməli olsam da,
asmayacağam".
—Allo. — Təhminənin səsi yuxulu və boğuq idi.
"Sanki səsi duman