n içindədir".
—Gecən xeyir, Təhminə, Nemətdir.
—Kim? Nemət? Hə... Bay, xeyir ola?
—Xeyirdir, qorxma. Səni yuxudan oyatdım, hə?
—Hər halda bu vaxt yəqin tərəqqipərvər bəşəriyyətin
əksəriyyəti yatır. Bəs sən niyə yatmamısan. Nemət? Kefli-zad
deyilsən ki?..
—Görəsən niyə hamının başına məhz eyni bir fikir gəlir:
keflilik?
—Yəni hamı deyəndə, məndən başqa da çox adama zəng
eləmisən?
—Yox, bircə Dadaşa zəng eləmişdim. Ondan sənin
gözlərinin rəngini soruşdum, demədi, amma sənin telefonunun
142
nömrəsini verdi. Dedi, zəng elə özün soruş.
Təhminə güldü:
—Hardan danışırsan?
—Evdən.
—Bəs külfətin yatıb?
—Hə, hamı yatıb. Bütün şəhər yatıb, bir sən oyaqsan, bir
mən. Bir də Dadaş oturub işləyir.
—Görürsən, bax, əsl zəhmətkeş Dadaş kimi olar.
—Təhminə, bilirsən Füzuli nə deyir?
— Nə deyir axı?
Deyir ki:
Ey Füzuli, şami-qəm əncamına yoxdur ümid
Bir təsəllidir sənə ol söz ki, derlər var sübh.
—Başa düşdün?
—Az-maz.
—Bir bu "derlər" sözünə bütün dünya poeziyasını
dəyişmərəm. Başa düşürsən, derlər, yəni görməyib, eşidib,
deyirlər. Kimsə deyib ki, hardasa sübh var, bircə bu təsəlli
olmasa, şami-qəmdən, yəni axşam qəmindən yaxa qurtarmaq
olmaz.
—Əzizim, əgər sən elə bilirsən ki, gecə — saat dördün
yarısı Füzuli qəzəllərini şərh etmək üçün ən münasib vaxtdır,
onda...
—Dayan, Təhminə, sən allah, boşla zarafatı. Mən səninlə
ciddi danışmaq istəyirəm. Qəlbimi sənə açmaq istəyirəm.
—Nemət, dola məni əzizlərinin başına, əgər sən də desən ki,
bir qəlbdən min qəlbə mənə aşiq olmusan, mən daha başımı
götürüb gərək bu vilayətdən qaçam...
—Yox, əzizim, ürəyini buz kimi elə, arxayın ol. Mən sənə
izhari-məhəbbət və etirafi-eşq eləmək fikrində deyiləm.
—Allah ölənlərinə rəhmət eləsin. Yenə bu da qənimətdir.
—Hə, indi qulaq as. Mən səninlə məsləhət eləmək istəyirəm.
143
Bu gün mən bir çox şeyləri anladım, anladım ki, mən daha bundan
sonra indiyədək yaşadığım kimi yaşaya bilmərəm.
—İndiyədək necə yaşamısan ki?..
—Bilmirəm. Təhminə, heç bilmirəm