keçmiş həyatıma nə ad
verim. Durğunluq, ətalət, meşşanlıq bataqlığı.
—Pah atonnan!
—Gülmə. Artıq bu cür yaşamaq mümkün deyil. İş, ev, ailə,
maaş, qonorar, mebel, televizor, maqnitofon... Mən bu
çərçivədə boğuluram. Təhminə.
—Nemət, əzizim, qonorar da, televizor da, maqnitofon da
pis şeylər deyil. Ancaq gərək onların əsiri olmayasan.
—Elədir. Bax bayaq evimin pəncərəsindən baxırdım.
Pəncərənin axar-baxarı, mənzərəsi çox gözəldir. Bütün şəhər
görünür. Qız qalasının təpəsi, Akademiyanın təzə binası.
Ancaq mən düşündüm ki, bu mənzərə artıq mənim qəlbimi
titrətmir, çünki bu mənzərəyə məhkumam. Ömürlük
məhkumam. Heç bir zaman bu pəncərə qatar pəncərəsi kimi
hərəkətə gəlib dəyişməyəcək. Bu pəncərəni xalça kimi dörd
mismarla mənim həyatıma mıxlayıblar. On ildir mən bu
pəncərədən baxıb Qız qalasının təpəsini, Akademiyanın yeni
binasını, bankı, dəyirmanı görürəm. Ömrüm boyu da
görəcəyəm. Amma...
—Dayan, dayan bir görək, bir nəfəsini dər. Maşallah bu
kəlama! Elə bil əyalət teatrında monoloq söyləyirsən.
—Yox, əgər sən məni dolamaq fikrindəsənsə...
—Dolamıram, o saat da inciyirsən. Dəymədüşər olma. Düz
demirsən axı. Qatar pəncərəsi-filan, bütün bunlar gəlişi gözəl
sözlərdir, ancaq həqiqət deyil. Dünyada hər şeydən yüksək isə
həqiqətdir.
—Niyə həqiqət deyil?
—Niyə? Bu saat deyim. Bax, deyirsən ki, on ildir
pəncərədən baxıb Akademiyanın təzə binasını görürəm. Düz
deyil. On il yox, heç üç il bundan qabaq da bu bina
tikilməmişdi. Bu bir. İkincisi, deyirsən ki, ömrüm boyu eyni
144
mənzərəni görəcəm. Bu da yalandır. Çünki bir ildən sonra,
məsələn, tutaq ki, sirkin yeni binası hazır olacaq, onu
görəcəksən. Ayrı təzə-təzə binalar tikiləcək. Yəni sənin
pəncərən özü tərpənməyəcək, ancaq ordan görünən mənzərə,
həyat dəyişir, dəyişəcək, başqalaşacaq. Sən pəncərəni rəmzi
mənada deyirsən, mən də rəmzi mənada deyirəm ki,
pəncərədən diqqətlə baxsan, görərsən ki, həyat necə qaynayır,
dəyişir. Hə, susursan? Görürsən, mən haqlıyam, indi qulaq as
mənə,