bax
şəxsən mənim, otuz üç yaşlı tərcüməçi Nemət Namazovun
konkret məqsədi, işi nə olmalıdır? Mənim nə xüsusi bir parlaq
istedadım, nə böyük bir bacarığım var ki, xariqüladə işlər
görüm. Mənim elədiyim işi isə, başqası da lap gözəl, bəlkə də
məndən yüz dəfə yaxşı, ya məndən bir az pis, fərqi yoxdur, hər
halda mənim işimi başqası görə bilər. Bəs mənim necə
deyərlər, mütləqliyim, əvəzsizliyim nədir, mənim öz yerim
hardadır ki, o yerdə məni heç kəs əvəz edə bilməz? Şəxsən
mənim məqsədim, konkret olaraq mənim məqsədim nədir?
Maşın almaq? Kooperativ evə yazılmaq? Ya bütün ömrüm
boyu Murtuz Balayeviçin atmacalarına göz yummaq, Dadaşa
yarınmaq, Mürşüdün şitliyinə gülmək? Hə?
—Mürşüd kimdir, Murtuz Balayeviç kimdir, ay Nemət?
—Tanımasan yaxşıdır, mənim durub-oturduğum
adamlardır...
—Pis adamlardır?
—Nə bilim? Pis adam, yaxşı adam. Məgər bilmək olar, pis
adam kimdir, yaxşı adam kimdir?
—Aman allah! Ay Nemət, dünən həmin bu sözləri mən
özüm bir nəfərə deyirdim. Amma, Nemət, axı, vallah, belə
deyil. Hər halda yaxşı adam yaxşı adamdır, pis adam pis
adam...
—Yaxşı, onda bax, mən, pis adamam, yoxsa yaxşı adam?
—Mən səni az tanıyıram, Nemət.
—Çox sağ ol, Təhminə, belə dediyin üçün sənə çox
minnətdaram, mərdliyin üçün sağ ol. Desəydin ki, yaxşı
146
adamsan, inanmayacaqdım. Amma düz deyirsən ki, adama
yaxşı, ya pis demək üçün onu gərək tanıyasan. Bax, məsələn, o
Murtuz Balayeviç ki deyirəm, mənim böyük bacanağımdır, özü
hərbçidir, polkovnikdir. Belə bir az köntöy adamdır,
namərbutdur e... Sözünün, danışığının yerini bilən deyil, odur
ki, məni həmişə əsəbləşdirir. Ancaq indi fikirləşirəm ki, onu
ittiham etməyə mənim nə haqqım var? Kişi oddan-alovdan
çıxıb. Müharibədə yaralanıb, qan töküb. Ölümün gözünün içinə
baxıb. Hər halda həyatda müəyyən bir yeri, rolu olub ki, orda
onu heç kəs əvəz edə bilməzdi. Yaxud o biri bacanağım
Cabbar...
—Bacanaq sarıdan deyəsən bolsan.
—Hə, Cabbar, onun arvadı. Elə-belədə söhbət eləyirsən,
dayaz adam təsiri