i bağışlayırlar. Amma axı deyirlər öz
sahələrində yaxşı mütəxəssisdirlər. Mühüm dövlət əhəmiyyəti
olan bir obyektdə işləyirlər.
Təhminə qəfilcə soruşdu:
—Nemət, neçə uşağın var?
Nemət də qəfilcə cavab verdi:
—Bir, — həyatında ilk dəfə belə cavab verdi.
—Bir?
—Bir, — deyə qətiyyətlə təkrar etdi. — Qızdır. Nərgiz.—
Sonra əlavə etdi: — İki böyük qız yoldaşımın birinci
ərindəndir.
—Allah saxlasın, hamısını.
Az qaldı desin, səninkilərnən. Sonra yadına düşdü ki,
Təhminənin uşağı yoxdur. Qəribə bir həvəslə Nərgizdən
danışmağa başladı. Sözlərindən, oyunlarından, marka
toplamasından.
—Dünən oturub özü Xoruz babaya uzun bir məktub yazıb.
Deyir Xoruz baba keçən səfər tapşırdı ki, hansı quş adlarını
bilirsiniz yazın mənə. Bu yazıq şəhər uşağı, quşların adını
hardan bilsin? Bəli, oturub buna bir-bir quş adlarını demişəm
yazıb. İndi bu gün də səhərdən oturub radionun qabağında ki,
147
Xoruz baba mənim adımı deyəcək. Deyirəm, qızım, məktubu
dünən yazmısan, hələ heç gedib Xoruz babaya çatmayıb. Kimə
deyirsən? Bəli, axıra qədər qulaq asdı, adını demədilər, bir də
gördüm, dodağını büzüb doluxsundu. Deyirəm, qızım, sən lap
arxayın ol, gələn həftə mütləq sənin adını deyəcək.
Təhminə səssiz qulaq asırdı. Bir an Nemətə elə gəldi ki,
Təhminə yuxuya gedib.
—Təhminə, — dedi.
—Hə... elə bil səsi uzaq bir aləmdən qayıtdı. — Eh, ay
Nemət, — dedi. — Belə qızın ola-ola yenə həyatının mənasını
axtarırsan...
—Bilirsən mən bu barədə də düşünmüşəm. Deyirəm bəlkə
həyatda mənim varlığımın yeganə mənası körpü olmaqdır.
Bütün əcdadımın, baba-nənələrimin, atamın, anamın həyatını
körpü kimi öz üstümdən keçirib övladlarıma yetirməkdir? Hə?
Susursan. Deyəsən yaman naqqalladım, səni lap yordum.
Yuxun gəlmir ki...
—Yox.
—Bilirsən, ürəyim yaman dolu idi. Danışdım səninlə bir, az
ürəyim yüngülləşdi. Əşşi, dünən maqnitofon almışam. Səsimizi
yazmışıq. Da buna neçə dəfə qulaq asarlar? Beş dəfə, on dəfə,
yüz dəfə... Hər qonaq gələndə təzədən qurulur. Eyni