sözlər,
ibarələr, gülüşlər. Məni dəhşət basdı. Mənə elə gəldi ki, bu elə
mənim həyatımın rəmzidir. Dəyişməz, durğun, donub qalmış.
İndi də dəhşətlə fikirləşirəm ki, sabah yenə qulaq asacaqlar.
Adam istəyir lap başını götürüb qaçsın.
—Daha niyə qaçırsan, ondansa yazını poz.
—Pozum?
—Hə. Nədi, bu ağlına gəlməmişdi?
—İnanırsan ki, yox? Ağlıma hardansa bir fikir düşmüşdü ki,
yazılana pozu yoxdur.
Hər ikisi güldü.
—Yox, əzizim, maqnitofon yazısını pozmaq çox asandır.
Hansı markadır maqnitofonun?
148
—Yauza.
—Hə, mənimki də ondandır. Dördüncü düyməni bas,
vəssalam. Pozulsun getsin.
—Ay sağ ol. Əməlli-başlı başıma ağıl qoydun. Deməli,
dördüncü düymə. Çox sağ ol.
—Sən də sağ ol, — əsnədi, — hələlik...
—Dayan, dayan. Yaxşı, axı əsas məsələ yaddan çıxdı.
—Hansı məsələ?
—Sənin gözlərinin rəngi.
Güldü.
—Gözlərim elə rəngdədir ki, heç bir sözə, tərifə sığışmaz:
Gərək özün görəsən. Sabah işdə baxarsan.
—Sabah yox, bu gün... Eşidirsən, tramvaylar başladı
işləməyə.
—Bizim küçədən tramvay keçmir. Oy, babamın babası, —
əsnədi, — doğrudan a, səhərdir. Dan yeri sökülür. Düz
deyirmiş Füzuli: "Var sübh". Gedim heç olmasa bir az yatım,
yoxsa, işdə mənim sifətimə baxıb qorxarsınız.
—Qoy görək əşi, istəyirsən sənə kompliment deyim?
—De də, nə olar ki? Hansı qadın komplimentdən imtina
edər?
—Deyim də... sən çox gözəl, çox yaxşı, çox ağıllı qızsan.
Bu gecəki söhbətimizi mən heç vaxt unutmaram. İndi sən də
axırda mənə bir söz de ki, gedim yaxşı yuxu görüm. Yoxsa elə
biməzmun yuxular görürəm ki...
—Qoy sənə öz yuxumu danışım, sən də onu gör.
—Danış.
—Bu yuxunu tez-tez görürəm. Eyni bir yuxunu. Bayaq sən
zəng eləyəndə də görürdüm. Görürəm ki, dəniz sahilindəyəm.
Aydın, işıqlı bir gündür. Sahil bomboşdur. Bircə mənəm. Təpə-
tənha. Dəniz gömgöydür. Uzaqda, lap uzaqda, üfüq xətti
tərəfdə ağ bir liman görünür və bu ağ limanda qıpqırmızı
gəmilər dayanıb.
—Əcəb yuxudur. Çox sağ ol, əzizim. Geçən, yox, səhərin
149
xeyrə qalsın. Bağışla məni.
—Sən