n də sağ ol. Dördüncü düymə, unutma.
Dəstəyi asdı. Papiros yandırdı. Bir müddət telefonun
yanındaca oturdu, sonra səs, hənirti eşidib otağa keçdi.
Pəncərələrdən süzülən hələ solğun səhər işığında balaca
Nərgizin cizgiləri daha da məsum görünürdü. Səs də onun
səsiydi. Nərgiz yuxuda danışırdı: turac, qırqovul, kəklik, sora
göyərçin. Nemət bir müddət qızının başı üstündə dayandı.
Onun indi gördüyü yuxusunu təsəvvüründə canlandırmağa
çalışdı. Buludsuz göy, yaşıl budaqlar, qanadlı quşlar. Nərgiz
yenə də adda-budda sözlər deyirdi: toyuq, xoruz, sora bülbül,
sora...
Dördüncü düymə. Nemət cəld o biri otağa keçdi. Maqnitofona
yanaşdı. Dördüncü düymə, Vəssalam. Nə Alyagilin iki dəfə böyük
maqnitofonu qalacaq, nə Sürəyyanın dolaşıq cümlələri, nə
Karmenin istehzası. Nə də "bir də mən görsəm ki..."
Hamı yatıb. Pozsan, gərək indi pozasan. Bilsələr
qoymayacaqlar. Onlara izah da edə bilməyəcəyəm. Özüm
özümə izah edib aydınlaşdıra bilmədiyim bir şeyi onlara necə
izah edəcəm?
Maqnitofonu işə saldı. Qızdırdı. Sonra dördüncü düyməni
basdı.
—Vəssalam, — dedi. — Burda bir elə hikmət yox imiş.
Lenti tərsinə — fırladıb qulaq asmağa başladı. Sükutu,
səssizliyi dinlədi. Xoşlandı. — Basırıq tramvayın konduktoru
bürkü yay gününün gecəsi adamsız reyslərin — seyrək
sərinliyindən xoşlanan kimi.
—Vəssalam, — deyə təkrar etdi. — Qurtardı. Nöqtə.
Küçədən tramvay keçdi. Nargin tərəfdən gələn gəminin
uzaq fit səsi eşidildi.
Nemət maqnitofonu söndürüb öz otağına qayıtdı. Soyunub
yerinə girdi. Yuxuladı.
Yuxu gördü.
Gördü ki, böyük bir dənizin sahilindədir. Sahil bomboşdur.
150
Dəniz uzandıqca uzanır.
Sahil sapsarıdır. Sarı qumlar.
Dəniz gömgöydür. Ləpəsiz.
Ancaq birdən gördü ki, dənizin, göy dənizin lap, lap
uzağında nə isə ağ bir şey görünür: ağ liman.
Ağ... Ağ...
Ağappaq. Və bu ağ limanda qırmızı gəmilər dayanıb.
Qırmızı... Qırmızı...
Qıpqırmızı...
1965
Bakı-Kislovodsk
151
BEŞMƏRTƏBƏLİ EVİN ALTINCI MƏRTƏBƏSİ
(roman)
Birinci fəsil
Bu vüsala yuxu