bilər. Fikrimdən qovduqlarım, quyular
dibində basdırdıqlarım, haqqında düşünmək belə
istəmədiklərim hamısı bir gün — beş ildən, on, on beş ildən
sonra, həyatım ola bilər.
Ancaq bu fikirdən sevinmədi. Çünki bu fikrin ardınca ikinci
bədbin fikir də gəldi: bəlkə bütün bunlar reallığa, doğruya
çevriləndə, ömrüm olanda onlar da bugünkü həyatım kimi adi,
vərdişli, gündəlik olacaq...
Bir gün Nemət həmişəki kimi qızlarla məşğul olmaq üçün
Əsədgilə gələndə çöl qapılarını taybatay açıq gördü. Qonşular,
qohumlar, tanıdığı və tanımadığı çoxlu adam girib-çıxırdı.
Dəhlizdə Alyanı — Sürəyyanın böyük bacısını gördü. Əvvəl
geyiminə diqqət elədi — geyimində nə isə bir tələsik matəm,
lapdan düşmüş yas əlaməti vardı: başına qara örpək salmışdı,
ancaq paltarı ala-bəzək idi. Sonra sifətini gördü. Gözləri
şişmişdi, qıpqırmızı idi, amma dodaqları boyalıydı.
Nemət hövlnak içəri keçdi.
O gün gündüz saat ikidə Əsəd elə idarədəcə keçinmişdi.
Ürəyi partlamışdı.
Meyit balaca otaqda idi. Arvadlar olan otaqda. Böyük
otaqda divar boyunca çoxlu stul düzülmüşdü. Qonşulardan
yenə də daşıyırdılar. Nemətin tanıdığı və tanımadığı kişilər
oturub xısın-xısın Əsədin özündən, rəhmətlik atasından,
ölümün qaşla göz arasında olmasından, əcəldən, ürək
xəstəliyindən, ümumiyyətlə, xəstəliklərdən söhbət edirdilər.
Qara boz köynəyini şalvarının üstündən salmış, buxara papaqlı,
çal topasaqqallı, Nemətin tanımadığı qoca bir kişi:
—Ölüm var ki, ölümdür, ölüm də var zulumdur, — dedi. —
Bununku lap zulum oldu.
Yeddisi çıxanacan Nemət səhər-axşam hər gün gəlirdi.
Yeddisi günü axşam camaat dağılışanda Sürəyya Nemətə
yanaşdı:
—Bu günlər aləm qarışdı, — dedi. Karmen onsuz da
axsayır, indi yəqin lap geri qalıb. Sabahdan yenə məşğul
18
olmağa başlayın, özü də lap ciddi.
İki aydan sonra bir gün Nemət utana-utana Sürəyyaya
yanaşdı:
—Sürəyya bacı, — dedi. — Çoxdan bəri demək istədiyi
sözləri necə deyəcəyini bilmirdi. — Bilirsiz, Sürəyya bacı, mən
elə alışmışam ki, sizin ailənizə...