əhvali demək mümkün idi,1

Əgər olsaydı yuxu dideyi-giryanimizə.
...amma qəfilcən sükut çökdü. Yüxunun seyrək toranlığı
içində Zaur, hətta bir qədər təəccübləndi də. Axı necə oldu ki,
böyük otelin bütün hay-küyü, yad, özgədilli danışıqların
hənirtisi, haradansa, çox uzaqlardan eşidilən musiqi sədaları
(saksafon, royal, zərb alətləri çalırdılar), liftin hərəkəti-bütün
başqa səslər — qəfilcən qeyb oldu və bütün bu tanış səslərlə
birlikdə okeanın da uğultusu kəsildi...
Gecəyarıdan keçmişdi. Vaxt cədvəli, adamların yatıb-durma
məqamları bütün dünyada təqribən eyni cürdür və bu cədvəlin
hökmü insanların icad etdikləri maşınların, mexanizmlərin,
alətlərin səsləriylə bərabər təbiətin möhtəşəm xilqəti —
okeanın da səsini qısmışdı elə bil.
Yuxunun yapışqantək çiriş horrasında (buraların havası
kimiydi bu horra) çapalayıb ayıqlığa çıxmağa cəhd edərkən
Zaur düşünürdü: yəqin Firəngiz otağın pəncərəsini örtüb,
vəssalam: səskeçirməz pəncərələr dişarıdakı bütün səsləri,
küyləri, danışıq-hənirtiləri eşidilməzləşdirib, Zaurun
yarıyuxulu-yarıoyaq şüurundan kənar edib.
Elədir ki, var, qu desən qulaq tutulan cinkiltili sükutdan
sonra otaq həm də qaranlığa qərq oldu; Firəngiz pəncərəni
bağlayıb işığı da keçirtdi. Zaur örtülü göz qapaqları arasından
qaranlığın müxtəlif mərhələlərini duyurdu — əvvəlcə otaq

1
Epiqraflar Füzulinin “Leyli və Məcnun”undan və “Divan”ından alınmışdır.
152
alaqaranlıq oldu —vannanın açıq qapısından kvadrat şəklində
işıq şüləyi düşürdü döşəməyə. Qapı bağlanandan sonra otağa
güclə sezilən ətir kimi — gecə çırağının zəif şöləsi yayıldı.
Firəngiz bu çırağı da söndürdü və o zaman ətraf qaranlıq içində
həll oldu.
Zaur ağır-ağır göz qapaqlarını qaldırdı, otağın qatran kimi
qatı qaranlığında bir an kerçəklik hissini itirdi — bilmədi
haradır bura, hardadır özü? Ancaq bir an. Bir an sonra gözləri
zil qaranlıqda heç nəyi seçib ayırmasa da artıq harda olduğunu
dəqiq dərk edirdi — bilirdi ki, bu otaq otelin nömrəsidir,