, indi
gecədir və uzun məsafələrdən, uçuşdan, hərəkətdən, müxtəlif
yad lövhələrdən calaq olunmuş gecə-gündüz bitib, ömrünü yeni
bir gecə-gündüzə təhvil verib. Bu təhvil-təslim dəqiqələri
Zaurun gözünün çimirini almaq üçün qısaca mürgü döydüyü
anlara düşüb. İndi isə gecəyarını ötüb — təqvimin başqa
tarixidir. Amma nə tarix, nə təqvim? Moskvadan Afrikaya on
bir saatlıq uçuş ərzində-onlar Avropanın, Aralıq dənizinin,
Saxaranın üstündən keçmişdilər — bütün vaxt-zaman
anlayışları qarışıq düşmüş və Zaurgilin ömrünə üç saat əlavə
olunmuşdu. Bakıyla Moskva arasındakı bir saatlıq fərqi də
bunun üstünə gəlsin — ömürlərindən dörd saatlıq hədiyyə
almışdılar. Doğrudur, bu hədiyyəni qaytarmaq lazım gələcəkdi
— üç saatını buradan Moskvaya uçanda, bir saatını da
Moskvadan Bakıya qayıdanda...
Yer kürəmiz zaman zolaqlarına bölünüb, Qərbdən Şərqə
getdikcə hər zolaqda bir saat irəli düşürsən. Moskvada saat on
bir olanda. Bakıda on ikidir... Daima üzü Qərbə doğru gedəsən,
elə bir sürətlə ki, bir saat içində bir vaxt zolağından o birinə
keçəsən — hamısında da, məsələn, saat on bir olsun? Vaxtı bu
sayaq aldatmaq mümkündürmü?
Adamın ağlına nə qəribə fikirlər gəlir. Fantastika! Halbuki
ən böyük fantastika elə real gerçəklikdir, bax, elə məsələn,
onların bugünkü günü: zarafat gəlməsin sənə, dünyanın o biri
başına gəlib çıxıblar. Afrikada, Dakar şəhərindədirlər. 17
153
mərtəbəli "Enqor" otelindədirlər və bu otel Atlantik okeanının
əlli metrliyindədir...
Bu son üç günün təəssüratı, məsafə ölçüləri, məkan
dəyişkənliyi də ağlasığmaz bir gerçəklik idi... Əlbəttə, hər bir
şey şüurla dəqiq izah olunurdu, amma hər halda beyinə
sığışdırmaq zor idi ki, cəmisi on beş saat bundan qabaq
Moskvadaydılar. Moskvada qar yağırdı, onları Sverdlov
meydanından Şeremetyevo aeroportuna aparan avtobusun
pəncərələri buz bağlamışdı. On bir saatlıq uçuşdan sonra isə
təyyarə Dakarda yerə endi və onlar trapa çıxanda sifətlərini
sanki odlu bir nəfəs qarsıdı — Afrikanın nəfəsi. Bu