isməti,
məsumluğu da yapma bir naxışdır, aləmə nümayiş etdiriləsi
zahiri bir dəyərdir. Amma Firəngizi təklikdə, ailəsindən ayrı-
ayrılıqda qavrayanda, Zaur qıza daha mehriban münasibət
bəsləyirdi, onun, doğrudan da, çox təvazökar, utancaq
olduğuna inanırdı, saflığına və uşaq təmizliyinə, sadəliyinə
həsəd aparırdı: düşünürdü, nə yazıq ki, mən özüm daha heç bir
vaxt belə saf və sadədil, dinc və arxayın ola bilməyəcəyəm...
Bəlkə də Zaurun nicatı məhz bundaydı — özüyçün deyil,
başqalarıyçün, Firəngiz üçün, gələcək övladları üçün
yaşamaqda... Və elə bir həyat qurmaqda ki, zahirən belə həyat
hamıya — o cümlədən Firəngizə və gələcək övladlarına
bəxtiyar bir yaşayış kimi görünsün... Və bəlkə o zaman —
Firəngizin, gələcək övladlarının gözlərində bu xoşbəxtliyi,
arxayınlığı, qayğısızlığı görərkən Zaur özü də səadətin
yoluxucu təsirini duyacaq, öz içində ailə sevincinin əkssədasını
eşidəcəkdi.
Zaur gələcək güzəranlarını, mənzillərinin quruluşunu,
avadanlığını xəyalında canlandırmağa çalışdı, amma hiss elədi
ki darıxır, ürəyi qısılır. Ayrı bir şey haqqında düşünmək istədi,
fikri bir məsələdən başqasına qaçdı, bilmədi nə barədə
düşüncün və ümumiyyətlə bir şey haqqında düşünmək
vacibdirmi... Bəlkə də yox, amma onda da bilmirdi ki, qəfil
ayıldığı bu gecə saatlarını — yata və dura bilmədiyi bu qeyri-
156
müəyyən vaxt boşluğunu nəylə doldursun... Görəsən aşağıda,
otelin qarşısındakı eyvanda neçə dənə gün çətiri var? Azı
iyirmi — otuz dənə… Nə rəngdədirlər onlar? Qırmızı, sarı,
yaşıl, göy, mavi, çəhrayı, sarı… yuxu doğrudan da onu çəkib
apardı…
Bu iyi yuxuda duydu və yuxuda da dərk elədi ki, yuxudadır,
ayılmayıb. Amma yuxuda da tanıdı bu iyi. Bu iy tək bircə idi,
təkrarsız idi. Afrikanın iyi kimi. Amma bu Afrikanın iyi
deyildi.
Zaur hələ də yuxu içində idi, yuxu içində fikir eləyirdi:
hardan gəlib çıxdı bu qoxu bura, Dakara, otelin 17-ci
mərtəbəsinə? Yuxuda fikirləri elə bil qıc olub tutulmuşdu,
silkinib yuxudan çıxa, ayıla bilmirdi və buna