a görə də daha da
eymənirdi. Bu iyin nə iy olduğunu, bu qoxunun kimin qoxusu
olduğunu bilirdi axı... hələ də yuxudaydı, amma bu qoxudan
başqa — Təhminənin qoxusundan başqa — müxtəlif fransız
ətirlərinin qarışığından yaranan bu təkrarsız qoxudan başqa —
heç bir şey duymurdu. Bu ətir qarışığının sirrini bircə Təhminə
bilirdi və həmin sirri hamıdan gizli saxlayırdı. "Hər hansı bir
ətiri, ən nadir tapılan ətirləri belə almaq olar, — deyərdi
Təhminə. — Deməli, bu ətirləri hər hansı bir qadın vura bilər.
Amma hər qadının öz təkrarsız qoxusu olmalıdır. Odur ki,
həmin ətirləri bir-biriylə qarışdırmaq lazımdır, hərəsindən bir
azacıq qarışdırmaq lazımdır. Nə qədər? Bu, sirdir və bu sirri
bircə mən bilməliyəm".
Röyasız yuxu içində — sönmüş ekran qarşısındaymış kimi
— Zaur intizarla gözləyirdi. Budur bax, bu saat ekran
işıqlanacaq, yuxu rənglərə boyanacaq, səslərlə dolacaq və
Təhminə canlanacaqdır — onunçün nə var ki, məsafələri qət
etsin, qitələri, okeanları aşsın, sərhədləri keçsin. Əgər dünyanın
o başında güclə duyulan, zərif və zəif qoxusu Zauru
haqlamışdısa, sifətinin, səsinin, nəfəsinin, gülüşünün bura gəlib
çıxması çətinmi iş idi? Yuxunun dolaşıq, qarmaqarışıq
məntiqinə dayanaraq düşünürdü: hansı reyslə uçub gəlib bura,
157
axı Moskvadan bura təyyarə həftədə bir uçur? Yuxuda belə
bunu unutmamışdı və yuxuda düşünürdü ki, axı bu yuxudur,
gərək oyanam, gərək cəhd eləyəm oyanmaqçün, gərək əlimi
uzadıb gecə çırağını yandıram. Əlini uzadırdı, gecə çırağını
yandırırdı, amma çıraq yanmırdı və Zaur başa düşürdü ki, hələ
da yuxudadır, yuxuda uzadıb əlini çırağa, əslində isə heç
uzatmayıb da, yuxuda yandırıb çırağı, əslində heç yandırmayıb
da, yuxuda ayılıb yuxudan, əslində heç ayılmayıb da...
Ayılmayıbsa, deməli, indicə görəcək onu... Və o gündən
bəri birinci dəfə görəcək Təhminəni. Neçə ay keçmişdi o
gündən? Yox, arada bir dəfə görmüşdü Təhminəni. Yuxuda
yox, real həyatda da yox, — televizorda görmüşdü... Bircə
dəfə, vəssalam. İndi isə...