buyur, Qərbi Afrikada, müstəqil
Seneqal respublikasının paytaxtı Dakar şəhərində gəlib
duracaqdı gözləri qarşısında:.. Nə tez də sənədlərini toplayıb
təhvil verib: tibbi arayış, anket, üç imzalı xasiyyətnamə, viza...
hamısı da belə təcili, tez... Bütün bunları toplayıb düzəldib,
bütün bunlardan keçib. Hər şeyin çəmini, yolunu tapıb ki, teztələsik
uçub bura gəlsin. Burada, dünyanın o başında Zauru
yaxalasın və hər şeyi geriyə döndərsin. Bütün olub keçənlər,
ötüb-itənlər yenidən qayıtsın, dirçəlsin, yenidən başlansın.
Amma axı başlamamalıydı hər şey təzədən. Olan olmuş, keçən
keçmişdi, biryolluq, həmişəlik, dönüb-qayıtmaz bir
mütləqlikdir. Bəs onda... Axı, bu, yuxudur, — deyə
düşünürdü... — Yuxunun nəyindən qorxursan, yuxunun nə
təhlükəsi var? — deyə düşünürdü. —Ayılıb oyanacam, hər şey
keçib gedəcək, — deyə düşünürdü və onu da düşünürdü ki,
yuxudamı, oyaqlıqdamı, bu dünyada Təhminənin
nəvazişlərindən qorxulu heç nə yoxdur onunçün. Təhminənin
nəvazişləri, sığalları, beyni dumanlandıran oxşamaları, çılğın
pıçıltıları, deyilməmiş gileyləri... Bir da qapqara, uzun, sıx
kirpikləri — o kirpikləri elə qaldırırdı, elə bil qədim bir kitabın
ağır səhifəsini açır və o kirpiklər Təhminənin sifətinin tən
yarısına kölgə salırdı. Bir dəfə Zaur içmişdi, dedi ki, sən
158
kirpiklərini qaldıranda elə bil bəşəriyyət tarixində yeni bir
səhifə açılır...
...Yuxuda, iradəsi zəifləyib möhkəm şüur, məntiq buxovları
boşalanda Zaur onun, Təhminənin alaqaranlıq istəklərinə tabe
olacaqdı. Axı bu istəklər həm də onun özünün, Zaurun istəkləri
idi. Bir gün Zaur iradəsini toplayıb bütün hiss-həyəcanlarını
ürəyindən birdəfəlik qoparıb ata bilmişdi. Ancaq yuxunun öz
qanunları var, daha doğrusu, yuxu bütün qanunlardan azaddır.
Zaur isə indi heç bir azadlığa hazır deyildi, istəmirdi heç bir
azadlıq-filan. Yalnız bircə şey istəyirdi — yuxudan ayılmaq.
Ən çətini göz qapaqlarını qaldırmaq, gözünü açmaq idi... Bir
cəhd elədi, güc-bəlaynan göz qapaqlarını açdı, amma bu