u da
yuxu idi — yuxuda cəhd eləmişdi, yuxuda açmışdı gözlərini.
Bunu anlayıb bir də cəhd elədi və bu səfər, doğrudan da,
oyandı... Bir an, ayılandan sonra düz bircə an ona elə gəldi ki,
bu otaqda — Afrikanın iyi hopmuş bu otel nömrəsində başqa
bir qoxu, Təhminənin rayihəsi də qalır hələ. İndicə canını
qurtardığı yuxu girdabının cazibəsi qəlbini limhəlim
doldurmuşdu, amma Zaur bilirdi ki, xilas olmalıdır bu
hisslərdən; rahat, dinc yaşamaqçün bütün bunları biryolluq
özündən iraq eləməlidir və bu gecəni də sakit başa vurmaq
istəyirsə, indicə durub geyinməlidir, nömrədən çıxıb aşağı
düşməlidir, fikirlərini yayındırıb, düşüncələrin yönünü dəyişib,
sonra qayıtmalıdır otağına. Yalnız bundan sonra sakit uzanıb
yata bilərdi.
Qaranlıqda ayaqqabılarını axtararkən Firəngiz səsə oyandı.
Bir şey demədi, amma nəfəsinin dəyişməsindən Zaur arvadının
ayıldığını bildi.
Zaur:
—Nədənsə yata bilmirəm, — dedi, — çıxıb bir az okeanın
qırağında gəzmək istəyirəm.
Firəngizdən səs çıxmadı. Nə hə, nə yox. Zaur düşünürdü ki,
eyni tərzdə "istəyirəm gedib özümü dənizə atam" — deyə də
bilərdim və yenə də Firəngiz etirazını bildirməzdi... Bəzən
159
Zaura elə gəlirdi ki, Firəngiz laldır. Bəzən tanış-bilişlər
deyəndə ki, hələ heç bir vaxt Firəngizin səsini eşitməyiblər,
Zaur fikrə gedirdi: o özü haçan eşidib arvadının səsini? Nə isə
yadına sala bilmir. Ancaq ayrı-ayrı sözlər... — hə, yox. —
Gedək — hə, qalaq — yox. Yataq — hə, duraq — yox... ya da
əksinə... hə, yox, vəssalam...
Zaur cəkmələrini, şalvar-köynəyini geyinib nömrədən
çıxdı... Düyməni basdı, lift gəldi. Lifti idarə edən oğlan —
otelin xidmət paltarını geymiş balaca zənci Zauru görüb
gülümsündü, fransızca nə isə dedi. Zaur da başını yelləyə-
yelləyə gülümsündü, amma oğlanın nə istədiyini başa düşmədi:
bəlkə pul istəyirdi ondan, yaxud xoş gecələr arzulayırdı, ya
saatı soruşurdu, ya liftin yavaş getməsindən şikayətlənirdi?
Kim bilir?
Gecənin bu vaxtında okeanın sahili bomboş idi... Əslində
okeana da,