dənizə də baxanda onların ucu-bucağı görünmür,
amma birbaşa təəssürata beynin məlumatı əlavə olunanda,
okeanın hüdudsuzluğu adama daha müdhiş, daha əfsanəvi
görünürdü.
Sahilə yaxın yerlərdə, ləpədöyəndə otelin çimərlik
çıraqlarının şölələriylə işıqlanmış okeanın uzaqları get-gedə
qatı və qorxunc bir qaranlığa qarışırdı, haradasa zülmətin
qovuşduğu üfüqlərdə itib gedirdi, amma o intəhasız ucqarlarda,
getdikcə uzaqlaşan üfüqün o tayında okeanın başqa sahili də
var idi — Amerika sahili...
Zaur:
"İnşallah, bir vaxt Amerikaya da səyahət eləmək lazımdır.
Firəngiznən bir yerdə — deyə duşündü və birdən-birə bütün
bunların puçluğunu, heçliyini dərk elədi. Nə qədər mənasız idi
bütün bu şeylər. Amerikaya səyahət etmək istəyi, bura,
Afrikaya gəlmələri, burada, bu yad okeanın yabançı sahilində
dinclik, aram axtarması, hər şeyi unutmaq niyyəti... Axı heç bir
təyyarə, heç bir gəmi, heç bir nəqliyyat vasitəsi insanın özünü
özündən uzaqlaşdıra bilmir, keçmişindən ayıra bilmir və
160
"səadət axtarmaq ifadəsi" o demək deyil ki, səadəti axtarıb
tapmaq üçün düzə-dünyaya düşməlisən... Xoşbəxtlik, ya
bədbəxtlik insanın öz içindədir, onları yük kimi özünlə
daşıyırsan belədən-belə, hara gedirsən get, lap dünyanın o
başına; bu etibarlı yükdür — hara gedirsən get — nə itəcək, nə
batacaq, nə azalacaq, nə artacaq...
Zaur əyildi, barmaqlarıyla soyumuş, narın sahil qumlarına,
dalğaların yaladığı irili-xırdalı, hamar daşlara toxundu və
qəsdən, bilərəkdən bu duyğunu yenidən oyatmağa çalışdı — bu
duyğu xatirəsi barmaqlarının ucundan əllərinə keçdi, əllərindən
qollarına, çiyinlərinə, köksünə, bədəninin bütün hüceyrələrinə.
Bir gizilti kimi gəzdi bütün varlığında bu duyğunun xatirəsi...
xoşbəxtlik xatirəsi... Sonralar yalanı üzə çıxsa da, yaşadığı an
əsl bəxtiyarlıq kimi duyulan o uzaq anların xatirəsi. O xoşbəxt
anların ki, Zaur onları da sahildə, narın qumlarla,
balıqqulaqlarıyla, yosunlarla, dalğaların uğultusu, mehin
nəvazişləriylə sərt, sal qayalarla,