, ulduzlu göylə birgə
yaşamışdı... Qumuyla, mehiylə, səsləriylə, göyünün ulduzlarıyla
bura oxşayan başqa bir sahildə... Okeanın yox, dənizin sahilində...
Buralardan çox-çox uzaq bir dənizin...
İkinci fəsil
Ey xoş ol günlər ki, mən həmraz idim canan
ilə,
Neməti-vəslin görüb, nazın çəkirdim can ilə.
Bu ensiz sahil uzandıqca uzanırdı... Sahil xəttinin əyri—
köndələn köbəri gah ləpələri yumruqlar kimi əzən qayalar
boyu, gah dümdüz hamar çimərliklər boyu çəkilmişdi. Dəniz
balaca, xudmani körfəzciklərdə sahilin bətninə girir, sivri,
nazik, qumlu burunları öz altına çəkir, gah qabarıb sahili,
qayaları qamarlayır, kiçicik qum adalarını basıb içinə alır, gah
161
da çəkilir — yenidən üzə çıxmış qumlu sahələri — burunları,
adacıqları mülayim ləpələriylə tumarlayırdı. Sahilin dənəvər
qızılı qumlarını yavaş-yavaş sığallayır, oxşayır, pişik balasını
yalayan kimi yalayırdı. Xırda daşları, qılları, balıqqulaqlarını
təsbeh kimi bir-bir çevirirdi, sonra qəfilcən rəftarını dəyişir,
dalğaları dəli rüzgarlarla qamçılanmış kimi şahə qalxırdı,
bayaqkı nəvazişdən, sığaldan əsər-əlamət qalmırdı, külək
qumları havaya sovurur, dəniz elə bil yüyürüb qan-tər içində
qayalara çatmaq, daşların yalçın sərtliyinə çırpılıb çilik-çilik
olmaq istəyirdi.
Bu sahil — Pirşağı tərəflərdəki Mayakdan Mərdəkandan o
yana ucalan QRES borusuna qədər uzanmış bu sahil, sahil
qəsəbələriylə — Buzovna, Zuğulba, Bilgəhlə Xəzər arasında
qalmış bu sahil, qərbə doğru getdikçə Nardaranın, Sarayın,
Coratın yanından keçib Sumqayıta çatır və Sumqayıtdan da
yuxarı — şimala doğru uzanırdı. Dənizin uzaq üfüqündə tülu
edən günəş bütün sahilin üstüylə kos kimi dığırlanıb keçir və
axşam tərəfi Zuğulba təpələrinin ardında qürub edirdi. Amma
günəş təpələrin dalında gözdən itəndən sonra belə onun maili
şüaları — projektor işığı kimi — səmaya sancılırdı və bu
şüaların əksi dənizin səthinə qızılı-paslı talalar salırdı. Şüalar
get-gedə qısalır, hava get-gedə qaralır və dənizin üzündə