. istəyirdim deyəm sizə ki,
mənə... pul-zad lazım deyil. Karmenlə də, Cildayla da elə-belə
məşğul olacam...
Sürəyya güldü:
—Nə danışırsız, Nemət! — dedi. — Bir də belə sözü
ağzınıza almayın. İnciyərəm. Möhkəm inciyərəm.
Yayı Sürəyyagil heç hara getmədilər. Bakıda qaldılar.
Əsədin ilini verdilər. Bir payız axşamı söz təzə filmdən düşdü.
Sürəyya dedi ki, heç axırıncı dəfə kinoya getdiyi gün yadına
gəlmir. Səhərisi gün Nemət "Bahar" kinoteatrına dörd bilet alıb
gətirdi. Karmen və Cildanın səyləriylə Sürəyyanı birtəhər razı
saldılar. Dördü bir yerdə "Bahar"da məzəli bir komediyaya
baxdılar: cavan sevgililər öz ata-analarının bütün maneə və
əngəllərinə baxmayaraq, yüz cür kələk qurub sonda bir-birinə
qovuşurdular. Sürəyya xeyli güldü. Kinodan çıxanda Nemətə
elə gəldi ki, o cavanlaşıb, elə bil birdən-birə birillik matəmi
üzündən yuyulub tökülüb. Sürəyya əvvəlki Sürəyya, Əsədin
sağlığındakı Sürəyya idi. Bəlkə də daha əvvəlki Sürəyya,
Nemətin onu hələ tanımadığı bir vaxtın Sürəyyası. Əsədə
getməmişdən qabaqkı çağın, qız çağının Sürəyyası.
İki-üç dəfə də birlikdə kinoya getdilər. Dördü bir yerdə.
Maraqlı xarici film gedirdi. On altı yaşına çatmamış uşaqları
buraxmırdılar. Bu filmə ikisi getdi... Sürəyya və Nemət.
Bəzən bulvara, parka gəzintiyə çıxırdılar. Sürəyya, Karmen,
Cilda, Nemət. Bir dəfə dəniz seyrinə çıxdılar.
Payız, asqılıqdan palto götürən kimi, ağacların başından
küləyi götürüb getdi. Səssizlik çökdü təbiətə. Bir gecə sükut və
sakitlik içində aram-aram, yavaş-yavaş, yumşaq-yumşaq qar
yağmağa başladı. Qar gecəni ağartdı. Qış gəldi.
19
Nemət timsah ağzı kimi aralanmış ayaqqabılarında artıq
gəzə bilmirdi. Özünə təzə çəkmə aldı, paltoya pulu çatmadı.
"Eybi yoxdur, pencək müəllim bu qışı da bizi birtəhər yola
verər" — deyə düşündü.
Bir gün Sürəyyagildən gedəndə Sürəyya ona qəzetə bükülü
iri bir bağlama uzatdı. "Evdə açarsan" — dedi. Nemətin səbri
çatmadı, elə pilləkəndə açdı. Dərhal geri qayıtdı. "Bu nədir? —
dedi. — Mən sizdən