qəribə
kölgələr dolaşırdı — təpələrin, buludların, qayaların əcaib
kölgələri. Sahil evlərinin qızılı rəngə çalan pəncərələri ətrafa
həzin bir qəriblik hissi çiləyirdi elə bil. Axşamın bu çağında
sahildə kədərli bir dinclik hakim idi — dənizin gecə həyatı
başlanmazdan qabaq qısa bir müddət belə olurdu —
təkəmseyrək adamlar hələ də çimirdilər, dənizdən çıxmışdılar,
onların siluetləri bir qara ləkə kimi görünürdü. Sahildə bir-iki
maşın yubanıb qalmışdı... Ala-toranlığın gecə qaranlığına
keçdiyi bu son dəqiqələrdə çılpaq bir kişi oğrun-oğrun ətrafa
boylanaraq — görən olmasın — qurulanır, geyinir, başını
darayırdı... Yubanmış maşınlar səssizcə-səmirsizcə çimərliklə
hərəkət edirdi. Çimməkdən qayıdan axırıncı dəstələrin
162
hənirtisi, gülüşü artıq tam qaranlıqlaşmış havada eşidilib
itirdi... Çimərlikdən çıxıb uzaqlaşan maşının arxa işıqları iki
qan-qırmızı lent kimi maşının ardınca sürünüb gedirdi.
Bu sahil Zaurçün dünyanın ən cazibədar bir guşəsi idi və
heç bir tərifli təbiət mənzərəsi-sıldırım dağlar, sıx kölgəli
meşələr, gur şəlalələr, köpüklü çaylar, yaşıl vadilər, dərin
dərələr, sərin təpələr — heç nə, heç yer qızmar günəşin
yandırıb-yaxdığı bu quru, ağacsız-bitkisiz sahilin gözəlliyinə
tay ola bilməzdi...
Təhminə:— Havalar soyuyub ha —dedi.
Zaur uzun tiftikli iri sarı qətfəni maşından ona uzatmışdı.
Təhminə qurulanırdı. Dənizdən indicə çıxmışdı və sulardan
maşına qədər gəldiyi yol boyu damcı-damcı zəncirvarı iz
salmışdı, maşının içinə isə ayağından səpələnən qumları
gətirmişdi.
—Day çimmək olmaz... Axırıncı dəfədir bu.
Zaur:
—Hə, — dedi və siqaretini sümürdü, — payızdır...
—Üç ay nə tez keçdi Zaur, hə? Yadında birinci dəfə bura
gəlməyimiz. Onda iyun idi, hə?
Zaur:
—İyunun beşi idi, — dedi, — mənim dəqiq yadımdadır...
—5 iyun 1965-ci il. Gərək bu tarixi qayalarda bir yerə həkk
eləyəydin. Gələcək nəsillərə yadigar qalsın.
Zaur:
—Altında da yazardım: Zaur Təhminə və oxla dəlinmiş ürək
şəkli çəkəydim, hə?
Təhminə:
—Bəli, —