— dedi, — bu yay da belə keçdi... Bizim yay...
Zaur çevrilib arxaya baxdı: Təhminə saçlarını darayırdı.
—Gedək?
—Gedək.
Zaur motoru işə saldı və maşını qumlu sahil yollarıyla
şoseyə tərəf sürməyə başladı.
163
Susmuşdular. Təhminə birdən-birə:
—Zaur, — dedi, — bilirsən ki, mən işdən çıxıram?
—Nə?
—Dəyişirəm iş yerimi.
Zaur maşının sürətini azaltdı, elə bil lap saxlamaq istəyirdi,
çevrilib Təhminəyə baxdı:
—Neçə yəni? Hara belə?
—Televiziyaya. Təsəvvür eləyirsən, məni diktor götürürlər.
Bir dostum var, o düzəltdi... Neçə ildi elə hey məni dilə tuturdu
ki, gəl televizorda bizimlə işlə, amma onda nədisə fikir
vermirdim. İndi birdən yadıma düşdü onun təklifi, o gün
götürdüm zəng elədim... Orda işləyir, amma vallah, belə
tapşırıqsız-zadsız özüm öz gücümlə getdim, məni sınaqdan
keçirtdilər, mətn verdilər, oxudum — azərbaycanca da, rusca
da — bəyəndilər... Görünür, məqamına düşmüşəm, elə diktor
axtarırlarmış, Moskvadan deyir, verilişimiz olacaq, elə lap
yerinə düşdü. Böyüklərdən biri məni təriflədi də: hər iki dildə,
deyir, mükəmməl danışırsınız, zahiri görünüşünüz də
münasibdir.
Zaur Təhminənin indicə ona verdiyi bu təzə xəbər haqqında
düşünür və özü də təyin edə bilmirdi ki, sevinir, yoxsa
heyfsilənir. Təhminənin belə bir qərara gəlməsinin səbəblərini
bilmirdi, amma hər halda başa düşürdü ki, bu qərar müəyyən
dərəcədə onun özüylə — Zaurla, onların münasibətləriylə
bağlıdır...
—Niyə birdən-birə bu qərara gəldin axı?
Bilirdi ki, Təhminənin cavabı dəqiq və dürüst olacaq, nə
varsa, onu deyəcək.
Təhminə:
—Sənə görə, — dedi.
—Mənə görə?
—Əlbəttə. — Sonra əlavə etdi: — Gündə səni görmək mənə
çətin olardı.
—Məni görmək yəni belə məşəqqətdir səninçün?
164
—Eşitməmisən, aşıq deyib: nə gözlərim səni görsün, nə
könlüm qubar eyləsin. Hər gün səni görəcəydim,
fikirləşəcəydim ki, daha mənimki deyilsən.
Zaur az qala dilindən qaçırtmışdı: "Məgər mən haçansa
səninkiydim ki, indi daha səninki deyiləm", amma demədi
bunu, həmin fikri başqa