cür ifadə elədi:
—Nə dəyişib bizim münasibətlərimizdə?
Təhminə səssiz gülümsündü. Zaur görməsə də, elə bil bu
təbəssümü kürəyiylə hiss elədi, maşının güzgüsündə
Təhminənin sifətinə baxdı. Təhminə təbəssümünü hələ silib
atmamışdı üzündən.
—Zaurik, yəni doğrudan sən heç nə başa düşmürsən? —
dedi: — Doğrudan, başa düşmürsən ki, bizim axırıncı
görüşümüzdür?.. Yaxşı, tutalım, axırıncı görüşümüz deyil, bir
şəhərdə yaşayırıq, yəqin bir-birimizə rast gələcəyik təsadüfdəntəsadüfə...
amma bu son görüşümüzdür. O mənada ki, — yenə
gülümsündü, — bir daha bu cür görüşməyəcəyik.
"Niyəsini" soruşmaq istədi Zaur, amma dinmədi, səbəbini
özü tapmaq istədi. Axı Təhminə onu hey məzəmmət edirdi ki,
həssas deyilsən, zərif deyilsən, qadınla kişi münasibətlərinin
bütün incəliklərini duya bilmirsən. Hiss edə bilmirsan ki, bu
əlaqələr nəylə düyünlənir və nədən qırıla bilər... Amma hər
halda Təhminənin bu qərarı Zauru çox da sarsıtmırdı. Hətta,
müəyyən biganəliklə qarşıladı bu sözləri. Bəlkə də bu, sırf
fizioloji bir halla əlaqədar idi. Bir az qabaqkı ehtiraslı, çılğın
məhəbbət görüşündən sonra Zaur özündə bir laqeydlik, boşluq,
toxluq hiss edirdi. Axır vaxtlar çox tez-tez görüşürdülər, bir də
bundan idi bəlkə bu doyğunluq. Bəlkə Təhminə bu xəbəri bir
neçə saat bundan qabaq, onlar çimərliyə gələrkən, öpüşlərdən,
ağuşlardan, pıçıltılardan və nəvazişlərdən qabaq desəydi, Zaur
daha çox narahatlıq keçirərdi. Bir neçə gün, Təhminəni yenidən
ağuşuna almaq istəyi çılğın, dözülməz bir ehtirasa çevrilincəyə
qədər bu fikrə — "ayrılmaqları", "bir daha görüşməyəcəkləri"
fikrinə nisbətən sakit və biganəliklə baxa bilərdi. "Nə yaxşı ki,
165
o axmaq məktubu çırıb atdım. Təhminəyə göndərmədim —
deyə düşünürdü. — İlk yaxınlığın təsiri altında, həm də dəm
vaxtımda yazdığım o kağızda nələr qırıldatmamışdım, ilahi...
İndi bütün o fikirlər necə də gülməli gəlir mənə, məhəbbətfilan,
sənsiz yaşaya bilmirəm, getmə gözümdən, gedərəm
özümdən. Nə sevgi, nə filan, əşşi?.. İstək