k var, ehtiras var, arzukamına
çatmaq intizarı var, bir də istədiyinə nail olandan sonra
doyğunluq, bezginlik, biganəlik var, vəssalam. Qalan hamısı
sözdür, havayı söhbətlərdir..."
—Bilirsən bu kimin bağıdır?
Təhminənin səsi Zauru fikirlərindən ayırdı.. Yolun sol
tərəfində nahamvar boz daşlardan hörülmüş uca barının
arxasında ikimərtəbəli, əyri-köndələn eyvanlı bir ev vardı.
Eyvan bulanıq yaşıl rəngə boyanmışdı.
— Yox.
—Murtuzovgilin. Sizin qonşularınızın.
Zaur təəccüblə:
—Murtuz Balayeviçin? — deyə xəbər aldı. — Sən hardan
onu tanıyırsan?
—Oğlunu tanıyıram.
—Spartakı? — dedi və elə bil içində nə isə titrədi. Spartakı
yaxşı tanıyırdı. Bilirdi nə yuvanın quşudur, qadınlara, illah da
gözəl qadınlara nə gözlə baxır. Ümumiyyətlə bilirdi nə
oyunlardan çıxır Spartak. Ağzını allah yoluna qoyub, qadınlar
haqqında nələr danışdığından da xəbərdar idi, Təhminənin
Spartakla tanışlığı Zauru heç açmırdı. Amma qəsdən
biganəliklə:
—Bəs Spartakı hardan tanıyırsan? — deyə soruşdu.
—Mənim bir rəfiqəm var, onun tanışıdır.
"Tanışıdır" sözü Zaurun bütün içini qaynatdı, axı bilirdi
Spartakla tanışlıq qadınçün nə deməkdir.
Təhminə birdən:
—Saxla, — dedi. Zaur əyləci basdı və maşın iri dəmir
darvazanın düz qabağında dayandı.
166
—Nədir?
—Gəl düşək. Bilirsən bu eyvandan nə gözəl mənzərə
görünür. Adamın ürəyi açılır.
—Bircə elə bu çatmırdı. Özgənin bağında nə işimiz var?
—Tərsliyinə salma, bircə dəqiqəliyə düşək.
Zaur könülsüz-könülsüz maşından çıxdı.
—Deyəsən, sən bu eyvandan çox seyr eləmisən mənzərəni,
dedi. — Heç ağlıma da gəlməzdi ki, sən Murtuzovgilə gedibgəlirsən?
Bakıda da gəliş-gedişiniz var? Bəs nə əcəb heç
rastlaşmamışıq bizim həyətdə?
—Əşi, yox, canım. Bakıda heç evlərini tanımıram. Bu bağda
da bircə dəfə olmuşam... Qonaqlıq idi, çoxlu adam vardı, mən
də haradansa gəlib düşmüşdüm onların kompaniyasına...
—Kim verirdi qonaqlığı, Spartak, ya Murtuz Balayeviç?
—Murtuz Balayeviç kimdir. Spartakın atası? Heç onun
sifətini də görməmişəm.