Qonaqlığı Spartak düzəltmişdi... O
vaxt mənim rəfiqəmlə gəzirdi. Deyəsən, Spartakın ad günü idi,
yadımda deyil, bir söz, məni də dartıb gətirdilər.
—Sən əlbəttə, tək idin, ərsiz...
—Allahu-əkbər. Nə belə məni sorğu-suala tutmusan? hə,
Manaf, deyəsən doğrudan da Bakıda yox idi.
Zaur:
—Tiflisdəydi, — dedi və dərhal da dediyinə peşman oldu...
Elə bil Təhminə birdən-birə söndü, içinə çəkilib büzüşdü. Axı
hər ikisinin yadında idi: Təhminə Zaura özü demişdi ki,
Manafın Tiflisdə aşnası var, ara-sıra bəhanə tapıb onun yanına
cumur. İndi Zaur ona məhrəmliklə açılmış bu sirri şapalaq kimi
çırpmışdı Təhminənin üzünə.
Təhminə qəmli-qəmli başını buladı.
—Özün bil, — dedi. — Mən istəyirdim ki, eyvandan
baxasan, dəniz, kənd çox qəşəng görünür. İstəmirsən baxma,
daha məni sancmaq nəyə lazımdır?
Zaur günahını yumaq üçün yumşaqlıqla:
—Axı qapı bağlıdır, — dedi və nəvazişlə Təhminənin
167
gözlərinin içinə baxdı.
Təhminə, doğrudan da, elə bil yumşaldı.
—Bəs uşaqlıqda heç üzüm oğurluğuna getməmisən? —
dedi.— Bir yandan da idmançısan hələ, aş görüm bu barını.
Zaur da bu yarızarafat danışıq və davranış tərzini saxlamağa
çalışdı, odur ki, qıvraq bir hərəkətlə tullanıb barının üstündən
yapışdı, dartınıb hasarın üstünə çıxdı və o tərəfə aşdı...
Darvazanı taybatay açdı və Təhminəni içəri dəvət elədi.
—Buyuracaqsınız, xanım, — dedi.
Axar-baxarlı eyvandan dənizin, sahilin, qəsəbənin geniş
mənnzərəsini seyr edirdilər. Eyvanın döşəməsində azı bir on
cüt köhnə, yırtıq çəkmə, məst vardı. Onların arasında nimdaş
dikdaban qadın ayaqqabıları da vardı,
Təhminə:
—Vaxtilə bu ayaqqabılar dəb idi, — dedi və qəfilcən xəbər
aldı. — Bacısını necə, tanıyırsan? Spartakın bacısını.
—Firanı? Əlbəttə, tanıyıram. Dedim axı — bizim
qonşularımızdır. Nədir ki?
—Heç. Deyirlər, çox gözəl qızdır, mən görməmişəm...
—Bilmirəm, — dedi, — fikir verməmişəm: gözəldir, ya yox.
Zaur bunu müəyyən əsəbiliklə dedi, çünki xoşu gəlmirdi
Murtuzovlardan. Doğrudur, Fira haqqında bunu deyə