ə bilməzdi,
bu cavan qızcığazdan nə xoşu, nə acığı gəlirdi. Elə bil o heç
yoxmuş, amma ata-anasından, illah da qardaşından zəndzəhləsi
gedirdi.
—Hər halda, — dedi, — Fira ailələrinin başqa üzvlərindən
bir cəhətcə üstündür ki, dinib danışmır, heç olmasa həmişə
susur...
—Deyəsən, onlarla aran yoxdur, hə? Doğrudan a, heç
ağlıma gəlmir, — harda görünüb ki, qonşu-qonşuyla yola
getsin... Mətbəxdə yəqin gündə dava-mərəkədir, xəlvətə salıb
bir-birinizin qazanına çəngəylə duz atırsız, elədi?
Zaur quru tərzdə dedi:
—Çox üzr istəyirəm, amma bizim mətbəxlərimiz ayrı-
168
ayrıdır, mənzillərimiz də başqa-başqa mərtəbələrdədir .
—Belə de. Onda deməli qonşuyla ədavət daha yüksək
zəmindədir? Murtuzovgil təzə fin mebeli alıblar, amma
bizimki, Zeynalovlarınkı köhnə ərəb mebelidir, dad-bidad!
Zaur:
—Adamı sancıb-dalamaqdan ləzzət alırsan? — dedi,
—Yaxşı, yaxşı, mısmırığını sallama, canım-ciyərim, —
dərindən nəfəs aldı, — ciyər demişkən, dərindən nəfəs al, Zaur,
— dedi, — çək bu havanı ciyərlərinə, məcundur bu... Oxqay...
Zaur siqaret çıxartdı. Təhminə:
—Çəkmə, — dedi, — özünü zəhərləmə. Bir bu təmiz dəniz
havasını doyunca ud.
Zaur siqareti qutusuna qoydu.
—Ay səni Zaurik, qiyamət oğlansan.
—Yaxşı, söhbətimiz yarımçıq qaldı axı... Başa salmadın
məni ki, niyə bu axırıncı görüşümüzdür və nə səbəbdən
ayrılmalıyıq.
—Nə səbəbdən? — Təhminə çiyinlərini çəkdi. — Bunu izah
eləmək uzun çəkərdi. O qədər səbəb var ki... Məsələn, belə bir
səbəb: birdən bir səhər yuxudan durarıq, görərik ki, bir qəlbdən
min qəlbə aşiq olmuşuq bir-birimizə. Hər halda ikimizdən
birimiz, tutalım elə mən, aşiq oldum sənə, vuruldum. Onda
necə olsun?.. Kimə lazımdır bu — sənə, mənə?.. Bir də ki...
ümumiyyətlə, axı həyatı qəlizləşdirmək neçin, hə? Onsuz da
cəncəldir bu həyat...
Zaur düşündü ki, onu düz deyir, həyatı qəlizləşdirmək nəyə
gərək?
—Axı belə məlum oldu ki, bu cəhətdən arxayınçılıqdır, —
dedi. — Sən aşiq olub eləyən deyilsən, olsaydın olardın da, üç
aydır görüşürük —