vurulub eləməmisən ki? — "Aşıq olmaq",
"vurulmaq" sözlərini hər ikisi yüngül bir istehzayla tələffüz
edirdi. — Hə, vurulmamısan ki, mənə? Düz demirəm?
Təhminə:
—Bəs sən? — dedi.
169
—Mən!
—Bəli, sən. Sən necə, vurulmusan?..
—Əlbəttə. Bu nə sözdür. Mən elə birinci görüşümüzdən
dəli-divanəyəm... Axı sənə də ilk görüşdən dedim ki sevirəm
səni... Məcnun kimi, mən nə bilim, Kərəm kimi, Fərhad kimi...
—Dayan, dayan, küyə basma... Demək — bir şeydir,
duymaq, dediklərini doğrudan-doğruya hiss etmək — başqa
şey... Bir də ki, sən bütün bu yağlı dilləri o vaxt, üç ay bundan
qabaq tökürdün, onda aramızda heç bir şey yox idi. Bəs indi,
indi də bu sözləri təkrar eləyə bilərsənmi. Belə yarızarafatnan,
lağ-lağıya sala-sala, masqaraya qoya-qoya yox, ciddi-ciddi,
tam ciddiliklə... dilinə gətirə bilərsən bu sözləri?..
—Dəli olmusan, Təhminə?.. Əlbəttə, mən zarafat eləmirəm,
ciddi sözümdür, doğrudan da sevirəm səni... vurulmuşam
sənə...
Zaur bu sözləri deyirdi, amma özü də hiss edirdi ki,
tamamilə tutumsuz, içi boş sözləri tələffüz edir, bu sözlərin
dalında duran duyğuların heç birini həqiqətdə yaşamadan deyir.
Hətta bu yarızarafat tərziylə də gizlədə bilmirdi yalanını və
Təhminə də bunu dərhal duydu: tükü-tükdən seçərdi Təhminə...
—Yaxşı, di boşla, Zaur, — dedi. — Adamın lap ürəyi qalxır
sənin bu sözlərindən... havayı-havayı danışdıq, bəsdir.
Zaur əlini Təhminənin üzünə çəkdi. Bilirdi ki, sözlər kara
gəlməyəndə, gücsüzləşəndə köməyə hərəkətlər, əllərin
nəvazişi, sığal, təbəssüm yetir. Təhminə onun əlindən yapışdı,
bir qədər öz sifətində saxladı Zaurun əlini, sonra üzündən
araladı, çevrilib ovcunun içinə baxdı. Elə baxdı, elə bil Zaurun
əlinin içini birinci dəfəydi görürdü.
—Əllərin nə iridir, Zaurik! — dedi.
Haradansa, çox uzaqlardan elektrik qatarının səsi gəldi və
bu səs uzun müddət havada qaldı, sonra yavaş-yavaş əriyib
itdi...
Təhminə şəhadət barmağını Zaurun ovcunun içinə dirədi,
yumşaq, pişik cırmağı kimi iti bir hərəkətlə dırnağını