məsələmi bildik. İndi öz falına bax.
—Yox, nə danışırsan, qorxuram, heç vaxt öz falıma
baxmaram, qoymaram da ki, başqası baxsın. Bir dəfə
baxdırmışam, bəs eləyib.
—Baxdırmısan, nə çıxıb ki?
—Demirəm.
—Yaxşı, de görək, ürəyimizi çəkmə...
—Yox, yox...
—Özün bil...
Zaur təkid eləmədi və həmişə olduğu kimi indi də inadından
vaz keçən kimi Təhminə özü razılaşdı:
—Yaxşı, deyərəm, ancaq bircə şərtlə, — dedi, — bu sirri
heç kəsə verməyəsən. Bir sən bil bunu, bir də mən. Ovcumun
içinə bax, bu xətti görürsən, burada qırılır, görürsən?
—Hə...
—Bilirsən niyə qırılır burda?
—Yox.
—Bu mənim ömrümdür. Qırılması da ölüm. Erkən ölüm...
Bir qoca falçı vardı, o baxıb falıma, o dedi...
—Utanmırsan, ali təhsilli qızsan, başını belə cəfəngiyatla
doldurursan.
Elə bil eşitmədi Zaurun sözlərini:
—Bəzən düşünürəm, Zaur, — dedi. — Birdən, doğrudan da,
bütün bu sən demiş cəfəngiyat düz oldu, necə deyərlər, çin
çıxdı. Günü sabah azarladım öldüm, təyyarədə, ya maşında
qəzaya düşdüm, nə bilim, min cür səbəbdən insan ölə bilər...
Bəzən belə fikirlər dolur başıma, öz-özümə yaman yazığım
gəlir, az qalıram ağlayım... Düşünürəm ki, sabah yıxılıb ölsəm,
kim mənimçün yanacaq? Ərim? Tutalım bir ay, üç ay
heyfsiləndi, sonra hər şeyi unudacaq gedəcək... Başqa kim —
qonşumuz Mədinə, o da tutalım bir ay, yox, bir ay da yox, iki
172
həftə yas saxladı mənimçün... Başqa kim? Sən? Yaxşı, sən də
iki həftə, ya bağışla, iki həftə çox uzun müddətdir, bir həftə üç
gün mənimçün matəm saxladın, dərdə-qəmə batdın, lap saldın
ürəyinə... Sonra? Sonra axı sən də unudacaqsan, elə deyil?..
Hər şeyi unudacaqsan... Bu görüşlərimizi də, o sahili də, bax
həmin bu eyvanı da... Düz demirəm?
—Səfeh-səfeh danışmaqdan yorulmadın? Nədi elə başına
qara-qura fikirlər salırsan, gah ayrılmağımızdan dəm vurursan,
gah ölümdən. Gəl yanıma...
Otağa keçdilər. Otaqda içində neçə vaxtdan bəri insan
yaşamayan mənzilin səliqəsizliyi vardı — güncdə sement
qutuları qoyulmuşdu, bir qırağa mismarlar,