, çəkiclər, mişar və
rəndə atılmışdı, qab-qacaq pəncərə ağzına yığılmışdı, qarğıdan
hörülmüş həsir səbətlər üst-üstə qalanmışdı, sınıq-salxaq şkafın
rəflərində sirkə, abqora şüşələri düzülmüşdü, zivənin dalına
döşəklər, üzsüz balışlar və yorğanlar yığılmışdı...
Zaur Təhminəni öpdükcə, oxşadıqca Təhminə:
—Qəsdən, qəsdən səni bura gətirdim, — deyirdi, — axırıncı
dəfə, son dəfə, son dəfə səninlə olmaq istəyirdim...
Zaur etiraz eləmirdi, amma çox yaxşı bilirdi ki, sözdür
bütün bunlar hamısı, axırıncı görüşləri-filan deyil, yenə
görüşəcəklər, yenə sevəcəklər bir-birlərini, çünki Təhminə
onsuz — Zaursuz yaşaya bilmir. Buna lap qəti əmin olmuşdu
Zaur, odur ki, sakit idi... Deyir, axırıncı görüşümüzdür, çox
gözəl, mən daha görüşmək üçün heç bir təşəbbüs
göstərməyəcəyəm, desə, deyəcəyəm ki, "balam, özün qərar
vermədin, axır görüşümüzdür?". Özü məni axtaracaq, özü
tapacaq, mən ancaq gözləməliyəm, vəssalam...
Maşına minəndə Təhminə:
—Amma səni o bağa aparmağımın bir səbəbi də var idi,
dedi: — Bu səbəbi heç vaxt bilməyəcəksən.
—Nə səbəbdir ki?
— Demirəm.
Zaur inad eləmədi. Bilirdi ki, təkid eləməsə Təhminə özü
173
deyəcək. Amma bu səfər belə olmadı. Təhminə heç bir şey
demədi. Nə onda, nə sonra.
...Və Zaur bağa gəlmələrinin bu ikinci səbəbini heç bir vaxt
bilmədi.
Bəlkə də heç yox imiş belə bir səbəb, Təhminə elə-belə,
onun marağını cəlb eləmək üçün demişdi bunu. Kim bilir?..
Evlərinin tininə burulmamış maşını saxladı. Təhminə elə
maşının içindəcə Zaurun boynundan öpdü:
—Əlvida, — dedi və tələsik maşından çıxıb iti addımlarla
evlərinə tərəf addımladı.
"Əlvida. Sağ ol. Hələlik". Vida sözlərinin heç bir fərqi
yoxdur. "Hələlik" deyib ömürlük ayrılmaq olar. "Əlvida" deyib
üç gündən, üç saatdan, on beş dəqiqədən sonra yenidən
görüşmək olar... Bu belədir, əlbəttə, amma hər halda evdə,
çimmək otağına keçib, soyuq çiləyin altında yuyunanda Zaura
birdən elə gəldi ki, suyun güclü iynələri onun bədənindən
sahilin qumu, dənizin duzu, isti günün