inciyərəm. Eyib deyilmi?". O, doğrudan
pərt olmuşdu.
Uzun mübahisələrdən, xeyli çənə—boğaz olandan sonra
Sürəyya onu razı saldı. Nemət evə təzə paltoda getdi. Evdə
gördü ki, karıxdığından paltonun mağaza kağızını da
çıxartmayıb, bütün yolu belə gəlib.
Qış günlərindən birində qızlarla məşğul olub, evinə gedirdi.
Sürəyya:
—Otur bizimlə nahar eləyək, — dedi. — Yarpaq dolması
bişirmişəm.
Nahardan sonra "ləzgi qonağı" kimi dərhal durub qaçmaq
olmazdı. Oturub Sürəyyayla söhbət etməyə başladılar. Qızlar
öz otaqlarına gedib yatdılar.
Nemət özü haqqında danışmağı sevməzdi. Bəlkə də
bacarmırdı. Amma indi qəribə bir həvəslə Sürəyyanın
suallarına müfəssəl, yerli-yataqlı cavablar verirdi.
Əvvəl söhbət atasından düşdü. "Yadıma gəlmir, — dedi. —
Lap duman içində xatırlayıram ki, boyu çox uca idi. Ya bəlkə o
vaxt mənə elə gəlirdi. Axı onu aparanda beş yaşım vardı .."
"Bəli, düzdür. Zakfederasiya vaxtı narkom olub, axır illərinə
qədər böyük vəzifələrdə işləyib, 35-ci ildə Samuxda ispalkom
işləyib. Anam danışardı, deyir, camaat onun başına and içirdi,
evlər tikdirmişdi, yol saldırmışdı. Evindən aparmağa qorxublar.
Bakıya çağırıb burda tutublar".
"Hə, otuz səkkizinci ildə Bakıya köçdük. Camaat
qoymurmuş, anama deyiblər ki, sən arxayın ol, səni də
saxlayacayıq, uşağınızı da böyüdəcəyik. Amma anam razı
20
olmayıb. Köçüb Bakıya. Dayım Bakıda imiş. Elə mən indi
olduğum həmin bu evi də dayım tapıb. Hə, balacadır, çox
balacadır, amma daha neyləyəydik. Hələ, siz onu deyirsiniz...
bura təzə köçəndə qonşularımız bilirmiş ki, atamı aparıblar.
Anam, rəhmətlik, deyirdi ki, adamın allahı var, insafən
üzümüzə vurmurdular, amma öz aralarında danışırlarmış.
Qonşumuzun bir oğlu vardı. Elə mənimlə yaşıd idi, beş-altı
yaşında olardıq o vaxt. Həmişə çıxıb bizim damımızda oynayır,
atılıb-düşürdü. Anam danışırdı ki, çıxıb deyirəm: ay bala, orda
atılıb-düşmə, qırı xarab eləyirsən, yağış yağanda bütün su
evimizin içində olur. Uşaq nə desə yaxşıdır? TÇox danışma,