təriylə birlikdə
Təhminənin öpüşlərini, sığallarını, əllərinin təmasını da
həmişəlik yuyub aparır. Sözlərini, pıçıltılarını, saçlarının iyini...
Bir də heç bir zaman Təhminəylə görüşməyəcəklər, saçlarını
əliylə alnından atdığını, dodaqlarında tükənmiş təbəssümün,
gözlərinin dibində sönən son qığılcımlarını Zaur heç vaxt
görməyəcək. "Əlbəttə, belə deyil, — deyə düşündü. — Əlbəttə,
yenə görüşəcəyik. Gözləmək lazımdır. Gözləmək, vəssalam".
174
Üçüncü fəsil
Yaxşı görünür surəti məhvəşlərin,
əmma
Yaxşı nəzər etdikcə, sərəncamı
yamandır!
Zaur valideynlərini çox istəyirdi. Həm də yaşa dolduqca
daha artıq istəyirdi onları. Daha doğrusu, yetkinlik yaşında o,
öz valideynlərini lap körpə vaxtında sevdiyi kimi sevirdi —
təbii və təmənnasız bir məhəbbətlə... Körpəliklə yetkinlik yaşı
arasında qalan qısa bir dövrdə — beş-altı il çəkmişdi bu
müddət — Zaurun təqribən 14-15 yaşından 19-20 yaşına qədər
— valideynlərinə münasibəti başqa cür idi. Əlbəttə, sevirdi
onları, amma bu sevgidə bir bəyənməzlik, üstüörtülü, bəzən də
açıqdan-açığa rişxənd, istehza da var idi — valideynlərinin
yaşayış tərzinə, köhnəlmiş anlayışlarına və zövqlərinə bir növ
ağız büzərdi. Amma, eyni zamanda, bu bəyənmədiyi həyat
tərzinin bütün niyaz-imtiyazlarından da bolluca istifadə edirdi,
bahalı hədiyyələrdən — ali məktəbə daxil olduğu il atası ona,
"Moskviç" bağışlamışdı — imtina eləmirdi. O illər Zaurun
bütün marağı idmanla, caz musiqisiylə, rəqslərlə və qızlarla,
xarici geyim-kecimlərlə və xarici filmlərlə bağlı idi.
Valideynləri ev-eşiklərini ağır, zəhmli, tünd mixəyi rəngli
köhnə mebellə doldurmuşdular. (Belə mebel sonralar yenə
dəbə mindi, amma o illər geriliyin, pis zövqün rəmzi kimi
görünürdü Zaura). Valideynləri bufetlərinin üstünü,
servantlarının içini bahalı qab-qacaqla doldurmuşdular,
masanın, hətta röyalın üstünə də iri büllur güldanlar, mürəbbə
vazaları, gülqabılar düzülmüşdü. Valideynləri hind
filmlərindən zövq alırdılar, atası saatlarla