təzahürləri Zaurun canını lap
boğazına yığan vaxtlarda o, hətta öz valideynlərinə də xor
baxırdı. Amma qəribədir, bu cür münasibətin nəticəsi tamam
başqa olurdu. Zaur bu anlarda valideynlərinə az qala ikrah hissi
176
ilə yanaşsa da, onların sədəqələrindən imtina etmirdi, əksinə,
elə bil daxilində valideynlərinə qarşı bir növ ifrat, təmənnaçılıq
hissi oyanırdı: müxtəlif şəkillərdə, müxtəlif bəhanələrlə
valideynlərindən elə hey bir şey çəkib qoparmaq istəyirdi.
Valideynlərindən deyəndə — anası evdar qadındı, atası idi
qazanan, amma atasına birbaşa müraciət etməyə cəsarəti
çatmırdı, atasıyla aralarında müəyyən pərdə saxlanırdı, odur ki,
tələblərini, istəklərini anasının vasitəçiliyi ilə edirdi: "palto,
kostyum, almaq istəyirəm", "səfərim var" və sairə səbəblər
gətirirdi. Bəzən ürəyinin sözünü zarafata salıb deyirdi:
"kiminçün saxlayırsız bu pulları, bilmirəm, tək bircə balanıza
da xərcləməyəndə kimə xərcləyəcəksiniz professorun vardövlətini?"

Hər istəyinə, hər arzusuna əməl olunurdu Zaurun və
qəribədir — valideynlərinin oğullarına qarşı bu səxavəti, bu
əliaçıqlığı oğullarında minnətdarlıq hissi oyatmırdı, olsa-olsa
içi istehza qarışıq məmnun bir təbəssüm qonurdu dodaqlarına...
O illərdə Zaur su pərisinə oxşayan sarışın saçlı Tanya adlı
bir qızla gəzirdi. Tanya idmançı idi, yelkənli qayıqları sürmək
üzrə çempion idi. Məlum deyil ki, hansı yollarla Zaurun anası
oğlunun kiminlə gəzdiyini iyləyib-çüyləyib bilirdi. Bu əlaqə
heç ürəyindən deyildi Zivər xanımın və nədənsə həmişə o qız
haqqında cəm halında danışardı:
—Yenə sənin Tanka-mankaların zəng eləmişdi...
Tanka-manka həmin o Tanya adlı qız idi, həmin o su
pərisinə oxşayan qayıq çempionu. Və həmin o su pərisinə
oxşayan sarışın qayıqçı qız günlərin bir günündə ata-anasıyla
Lvova köçdü və Zaurun həyatından həmişəlik qeyb oldu... Zaur
az-az xatırlardı onu, hər dəfə xatırlayanda elə bil yaddaşına ilıq
bir bahar mehi əsirdi — uzun sarı saçları islanmış Tanyanı
gözləri qarşısına gətirən