n kimi dərhal xəyalında dənizin sonsuz
maviliyi — qızın gözləri rəngdəydi bu mavilik —bir də
dalğaları yarıb aşan iri ağ yelkənli qayıqlar canlanırdı.
Zaurun atası, geoloji-mineraloji elmlər doktoru, professor
177
Məcid Zeynallı nə qazanmışdısa öz əlinin zəhmətilə, uzun və
çətin həyat mübarizələrində qazanmışdı. 30-cu illərdə ucqar bir
dağ kəndindən Bakıya gələndə Məcid Zeynallının yamaqlı
çəkməsi, bircə dəst boz şalvar-köynəyi və şalvarının cibində
cəmi-cümlətanı üçcə manat pulu vardı... Məcid mədənlərdə
qara fəhlə işlədi, vağzalda hambal işlədi, hətta bir müddət
yeməkxanada aşpaz köməkçisi işlədi. Rabfakın axşam
şöbəsində təhsil aldı. Xüsusi bir qabiliyyətə malik olmasa da
zəhmətsevərlik, yuxusuz gecələr, inad gücünə universitetə
daxil oldu, oranı əla qiymətlə bitirib Leninqrada aspiranturaya
getdi... 1936-cı ildə Leninqradda dissertasiya müdafiə elədi,
elmlər namizədi oldu. Bakıya qayıtdı və elə həmin il işə
düzəldiyi institutun makinaçısı Zivərlə evləndi... Zivərgilin
Dağlı məhəlləsində dədə-baba evləri vardı. İkimərtəbəli evin
ikinci mərtəbəsini kirayə verərdilər, birinci mərtəbəsindəki iki
otaqda isə Zivərin anası və bacılarıyla bir yerdə Məcidlə Zivər
düz bir il yaşadılar. Bir il sonra Məcidgil şəhərin mərkəzində
azad olunmuş mənzillərdən birinə köçdülər, sonralar
qonşularındakı iki otağı da öz mənzillərinə qatdılar və
indiyəcən də burada yaşayırdılar...
Qırxıncı ilin sentyabrında Zaur dünyaya gəldi...
Dava düşdü və topçu-zabit Məcid Zeynallı Sevastopolda
yaralandı, qospitaldan sonra təcili Bakıya çağrıldı və bir dəstə
geoloqla bir yerdə İrana göndərildi. Davanın axırınacan İranda
qaldı. İrandan gətirdiyi şeylər içində Zaurun ən çox yadında
qalan laklı çəkmələr və əlvan şokolad qutuları idi... Davadan
sonra Məcid Zeynallı doktorluq müdafiə elədi, kafedra müdiri
təyin olundu və Qırmızı Əmək Bayrağı ordeni aldı.
Təhminənin falında bir şey həqiqət idi: yaşa dolduqca Zaur,
doğrudan da, yumşalırdı, mülayimləşirdi.