Əvvəla,
valideynlərinə qarşı mehribanlaşmışdı. Elə bil münasibəti daha
təmənnasız olmuşdu. Doğrudur, yenə də hərdən-birdən
anasına: "yaxşı, bir əlivizi cibivizə atın görək, — deyirdi, —
professorun pulları kif atıb", amma indi ata-anasından pulu da
178
elə bil bir növ utana-utana, çəkinə-çəkinə alırdı... İşə girəndən
sonra özü də qazanırdı. Doğrudur, donluğu xərcinin onda birini
də ödəməzdi, amma, buna baxmayaraq, hər dəfə anasından pul
alanda deyirdi ki, borc götürürəm, maaşda qaytaracağam: hər
ikisi bilirdi ki, bu günü-gündən artan borc heç bir vaxt
ödənilməyəcək...
Bir dəfə isə lap pərt oldu. Əslində bu pərtlik də deyildi, nə
isə bir başqa hiss idi. Zaur biləndə ki, atası onun adına üçotaqlı
kooperativ mənzil yazdırıb və pulunu da verib, həm bir qədər
əsəbiləşdi — "kim bilir haçan hazır olacaq bu mənzil, ondansa
bu pulları verəydi, indi xərcləyəydim" — deyə düşündü, həm
bir az şəstinə dəydi — deməli, mənim gələcək mənzilim də
atamın hesabınadır, amma bir tərəfdən də sevindi — hər halda
özünün ayrıca evi olacaq... Belə ayrıca otaq həsrətində olurdu,
çox vaxt, tez-tez lazım olurdu ona belə bir məxsusi mənzil...
Amma hər halda... Bir dəfə atası özü bu barədə söhbət saldı.
Bu söhbəti açmaq üçün atası qəsdən elə vaxt seçmişdi ki, Zivər
xanım evdə olmasın.
—Əlbəttə, — dedi atası, — biz istərdik ki, həmişə səninlə
bir yerdə yaşayaq, amma bilirsən özün də, — bunu gizlətməyin
nə mənası var — ananın xasiyyəti tünddür. Sənin gələcək
arvadın lap məlaikə olsa da, ikisi bir yerdə yola getməyəcəklər.
Ailədə narazılıq, dedi-qodu nəyə lazımdır, ondansa bu başdan
işimizi elə tutaq ki, arada hörmət-izzət qalsın... Vaxtdır, sən də
gərək evlənmək barədə fikirləşəsən. Bizim də daha baba, nənə
olmaq yaşımızdır. Əməlli-başlı fikirləş, hər cəhətcə götür-qoy
elə. O vaxta ev də hazır olar... İnşaallah, o vaxta gərək müdafiə
də eləyəsən...
Atası heç bir vaxt onunla belə danışmamışdı. Ümumiyyətlə,
az-az danışırdılar, atası elminə — kitablar aləminə