utanıb eləmirsən… Bura bax, gör nə deyirəm, sən
day balaca uşaq deyilsən. Bığlı, saqqallı yekə kişisən... Mən
heç vədə sənin işlərinə qarışmamışam ki, hə, de də,
qarışmamışam, yox? Amma bu səfər, bax, deyirəm, aç
qulaqlarını yaxşı-yaxşı eşit, gör nə deyirəm. Nə qədər ki,
atovun qulağına çatmayıb, biryolluq bu işdən əl çək. Bildin?
Məsələnin bu cür qoyuluşu özündən çıxarırdı Zauru: nə
ultimatumdur bu belə, o südəmər körpə-zaddır bəyəm? Amma
dinmədi... Bəlkə elə Zivər xanım da gərək söhbətini burada
xətm eləyəydi. Sözünü bununla qurtarsaydı Zivər xanım, hər
şey bəlkə ayrı cür olardı. Amma Zivər xanım harın arvad idi,
içində hikkəsindən qaynayırdı və dilini dişləyib demək
istədiklərini ürəyində saxlaya bilməzdi. Və dediyi sözlər də
bütün sonrakı hadisələr üçün təkan oldu... Zivər xanım üzgözünü
elə turşutdu ki, elə bil çimçəşirdi, iyrəndiyi murdar bir
şey haqqında danışırdı:
—İndi də sənə ilişib, — dedi, — idarəvizin bütün kişiləriylə
fırıldaq çıxarıb doyub, indi növbə sənə çatıb?!
Zaur yerindən sıçradı:
—Bəsdir, — dedi, — ayıbdır səninçün, bu cür sözlər
danışmaq... onun-bunun ara söhbətlərini təkrar eləmək
yaraşmaz sənə...
Yəqin bunu çox sərt dedi, çox əsəbi dedi, anası elə bil
barmağını dişlədi, sövq-təbii bir hisslə elə bir şeyi duydu ki, o
hələ Zaurun özünə də tam aydın deyildi. O vaxt, Zaurla
Təhminənin əlaqələri, Zaurun fikrincə, qeyri-ciddi, yüngül bir
şey olduğu vaxtda Zivər xanım qadınlıq və analıq intuisiyası ilə
bu əlaqələrin ciddiliyini dərk eləmişdi.
181
Kinayəylə:
—Ara söhbətləri?! —deyə təkrar elədi. — Əcəb ara
söhbətləridir! Bütün şəhər danışır da bu söhbətləri... Bircə
sənin kimi uşağı ələ salıb aldada bilərlər ki, bütün bunlar ara
söhbətləridir, boş qeybətlərdir... Bütün şəhər bilir ki...
—Bütün şəhər... Anget paylamısan bütün şəhərə?
—Anket-zad lazım deyil... Hamı bilir də... Özü də onunçün
təfavütü yoxdur kim olsun... nə idi o kişi, o yaşlı kişi var e,
dədəsi yerindədir, əşi sizin idarədə işləyir, nədir