r o
köpəkoğlunun adı, balaca dazbaş kişidir e, burnunda da ziyil
var...
Bilirdi ki, anası kimi nəzərdə tutur, amma boğazına ip də
salsaydılar Zaur Dadaşın adını çəkməzdi...
Zivər xanımın özünün yadına düşdü:
—Hə, Dadaş, deyirəm axı, adı Dadaşdır. Utanıb yerə girmir,
həyasızın qızı... Denən, cavan gəlinsən... Sir-sifətdən də
babatsan — bu, Zivər xanımın Təhminə haqqında dediyi
birinci və axırıncı yaxşı söz oldu: "babatsan" — cavan ərin
var... Amma di gəl, gör kimnən eşqbazlıq eləyir — qoca idbar
kişiynən...
Zaur dəqiqləşdirməyə çalışdı:
—Deməli, belə çıxır ki, eşqbazlıq eləməyi günah deyil,
günahı ondaymış ki, qoca idbar kişiylə eşqbazlıq eləyir?
—Sən mənimlə burada söz güləşdirmə... Kimnən eşqbazlıq
eləyir — öz işidir. Bir də o əri qurumsağın işidir. Kül onun
başına ki, bu cür arvadı evində saxlayır. Amma, bax, səndən əl
çəksin. Yoxsa, allaha and olsun, onun başına bir oyun açaram
ki, öz adını da yadından çıxarar. — Zivər xanım Təhminəyə nə
edəcəyini daha da dəqiqləşdirərək əlavə elədi. — Gözlərini
çıxararam o it qızının...
Zaur anasının xasiyyətinə bələd idi, bilirdi ki, anası dediyini
eləyəndir, bütün bu əhvalat da, görünür, Zivər xanıma möhkəm
toxunmuşdur. Zaur məsələni daha da gərginləşdirmək
istəmirdi, odur ki:
182
—Sən allah boşla görək, ay ana, — dedi. — Aramızda heç
nə yoxdur. Bir idarədə işləyirik, tay-tuşuq, bəlkəm indi işdən
çıxanda bir-iki dəfə onu maşınla aparmışam, vəssalam... Nə
böyük bir məsələ imiş ki bu? Əgər belə ürəyinə salırsansa,
yaxşı, söz verirəm ki, bir də onu maşınıma mindirməyim, qoy
trolleybusla getsin. — Həmişəki kimi yarızarafat tərzində
danışırdı, amma elə bil daxili bir nigaranlıq hissi keçirirdi,
nədənsə ona elə gəlirdi ki, Təhminəni bir növ satır və məhz elə
buna görə, özünə vicdanı qarşısında bəraət qazandırmaqçün
Təhminəni müdafiə eləmək istədi:
—O ki qaldı Dadaş, — dedi, — səni yüz faiz əmin edə
bilərəm ki, bu, yalan sözdür, böhtandır, vəssalam. Mən lap
yəqin bilirəm, Dadaşla onun