arasında heç bir şey olmayıb, ola
da bilməz.
—Sən hardan bilirsən? Özü sənə deyib?
—Yox, özü deməyib. İntəhası mən də həmin o idarədə
işləyirəm və çörəyi burnuma yemirəm axı... Bu söhbət ağ
yalandır. Amma Zivər xanım heç cür razılaşmaq istəmirdi.
—Tək Dadaşdır bəyəm? Odey bizim qonşu da neçə vaxt
onunla "dostluq" eləyib.
Zaur:
—Hansı qonşu? — deyə xəbər aldı və hiss elədi ki, bütün içi
donub buz bağlayır.
—Alyanın oğlu da... Spartak... Alya danışırdı, deyir, yazıq
gedəyə aman vermirdi. Telefonumuzu, deyir, day yerindən
çıxardırdı. Gecə bilməz, gündüz bilməz, zəngi zəngə calayır...
Ciyəriyanmış hardan zəng vururmuş görəsən, öz evindən? Bəs
əri balqabaq harada itib qalıbmış?.. Əh...
İçi elə bil don bağlamışdı Zaurun, elə bil beyni ağırlaşmış,
qıc olub qalmışdı, yavaş-yavaş özünə gəldikcə bircə istək
hakim kəsişirdi qəlbinə: bu saatca Təhminəylə görüşsün,
lapdan, aman, macal vermədən soruşsun Spartak barəsində və
cavabından asılı olaraq ya münasibətləri birdəfəlik qırılsın, ya
da... Sanki anasının səsini də artıq eşitmirdi. Anası elə hey
183
üyüdüb tökürdü, deyirdi ki, axır Alya dözməyib, özü işə
qarışıb, amma Alya mənim kimi oğluynan danışmayıb, axı
oğlu da elə avaranın, yelbeyinin biridir, yox, Alya o çərhəyanın
özüylə danışıb, zəng eləyib hədələyib ki, bax, əl-ayağını
yığışdır, yoxsa gəlib saçlarını keçirdərəm əlimə, bircə-bircə
yolub tökərəm tüklərivi. — Zivər xanım güldü. — Saçları da
deyir, heç özününkü deyil o lotunun, qoymadır, parik taxır
başına.
Zaur elə bil bu hədələri artıq icra olubmuş kimi görürdü, elə
bil gözləri qarşısında canlanırdı. Təhminənin gözlərinin Zivər
xanım tərəfindən deşilməsi, tüklərinin, (bu tüklər parik-zad
deyildi, özününkü idi — bunu Zaur yaxşı bilirdi) uzun
saçlarının Alya xanım tərəfindən yolunmasını...
—Çıxıram bir az havaya — dedi Zaur.
Küçəyə düşən kimi avtomatdan Təhminəyə zəng elədi.
—Bəli... bəli, eşidirəm sizi. — Telefondan yumşaq kişi səsi
gəldi. — Manaf idi — Təhminənin əri.
Zaur